وطن!
محمود درویش شاعر فقید عرب
ترجمه: ناصر بایزیدی
مرا به نخل آویزان کنید
من به او خیانت نمی‌کنم.
این زمین و مزرعه من است.
اینجا در گودال‌های آن افتاده‌ام.
و دستانم در آتش سوخته است.
در اینجا شیر شتر
را در کودکی سر کشیده‌ام.
وطن من روایت روز‌های شاد و غمگین نیست.
وطن در رؤیا نمی‌زید
و نه در مزرعه‌ای در آغوش ماه.
و نه در قطره‌ای نورانی بر گل رز.
وطن من غریبه‌ای خشمگین است
در اضطراب قرن‌ها
با ماشه‌ای کشیده بر شقیقه‌اش.
وطن من، کودکی است.
که دستانش را با امید و شجاعت
به سوی شادی دراز می‌کند.
او بادی است در زندان؛ و شاخه‌هایی است
در نور و تاریکی.
پیرمردی است که
در این شاخساران جاودان
در ماتم زمین و پسرانش نشسته است.
این سرزمین پوست و استخوان است.
مرا در آن رها کنید.
قلب من و درخت خرما با هم
از آن
به سوی سال‌های سخت اوج می‌گیریم.
مرا به خرما آویزان کنید
من به او خیانت نمی‌کنم.
نظر شما
