۱۲ جمله گرانبها از امام عسکری (ع)
ابومحمد حسن بن علی بن محمد زاده ۸ ربیعالثانی ۲۳۲ مهشیدی برابر با ۸۴۶ میلادی در مدینه و درگذشته ۸ ربیعالاول ۲۶۰ مهشیدی برابر با ۸۷۴ میلادی در سامرا ملقب به ابن الرضا و معروف به عسکری، یازدهمین امام شیعیان دوازده امامی پس از پدرشان امام هادی (سلام بر او) و قبل از فرزندشان حضرت مهدی(عج) بود. ایشان و پدرشان امامین عسکریین نامیده میشوند زیرا شهر سامرا - که مجبور به زندگی در آن بودند - در واقع یک اردوگاه نظامی بود. امام بیشتر طول عمرشان را در حبس خانگی به سر بردند؛ مخصوصاً به دلیل قول مشهوری که بیان میکرد صاحب فرزندی خواهند شد که بهعنوان منجی آخرالزمان قیام خواهد کرد تا زمین را از عدالت پر کند.
امام حسن عسکری (سلام بر او) طی سالهای امامت خود در سامرا تحت محدودیتهای اعمالشده از سوی خلافت عباسیان میزیست. ایشان زیر نظر جاسوسان خلیفههای وقت بودند و لذا نمیتوانستند با شیعیان ارتباط آزادانه داشته باشند و تنها خواص اصحابش با ایشان شخصاً ارتباط داشتند. امام در سال ۲۶۰ مهشیدی بیمار شد. معتمد، خلیفه عباسی، چند نفر مراقب به همراه پزشک و قاضی القضات را بر بالینشان فرستاد. نهایتاً امام در اثر این بیماری در ۸ ربیعالاول آن سال مقارن با اول ژانویه ۸۷۴ درگذشت. بهنوشته منابع شیعی، عاقبت به دستور معتمد خلیفه عباسی مسموم، و در سامرا در کنار قبر پدرشان امام علی هادی(سلام بر او) مدفون شد.
- قلب و دل احمق در دهان اوست و دهان انسان حكيم در (اختيار) قلب اوست. (يعنى انسان نادان نسنجيده حرف مىزند وانسان خردمند وحكيم پس از انديشه صحبت مىكند.)
- خشم، كليد هر بدى و زشتى است.
- تمام پليديها در خانهاى گردآمده و كليد آنها دروغگويى قرار داده شده است.
- ستيزه و جدال مكن كه آبرويت مىرود، و شوخى نكن كه بر تو گستاخ شوند.
- انسانى كه دو رو و دو زبانه باشد بد بندهاى است، در روبرو از برادرش تعريف مىكند و پشت سر گوشتش را (با غيبت) مىخورد، اگر نعمتى به او داده شود حسد مىورزد و اگر گرفتار شود به او خيانت مىكند.
- هرکس از روی مردم شرم و پروا نکند، از خدا هم پروا نخواهد کرد.
- هر كس فردي را كه استحقاق ستايش ندارد بستايد، خود را در مقام اتهام وبدگماني قرار داده است.
- برای بهرهها مراتب و درجاتی است، پس در چیدن میوهای که نرسیده است شتاب مکن، چرا که در وقتش به دست خواهد آمد.
- هيچ گرفتارى و بلايى نيست مگر آن كه نعمتى از خداوند آن را در ميان گرفته است.
- هر كه با خدا همدم شود با مردم خو نگيرد.
- چه زشت است در مؤمن خواهشي باشد كه او را به خواري كشاند.
- اگر قضای الهی در كمين است، ديگر ضعف وزبونی چرا ؟
