پروژه روگذر نیریز و فراگیری بیاعتمادی
پروژه روگذر نیریز، پس از سالها بلاتکلیفی و انتشار تاریخچه آن در هفتهنامه نیریزان فارس و فضای مجازی وابسته با عنوان «روگذر نیریز در میان زمین و آسمان»، به محملی برای اظهار گلایهها و نارضایتی عمومی و ارائه دیدگاههای کارشناسی تبدیل شد. 
در حجم انبوهی از نظرها، عصبانیت و بیاعتمادی مردم به مدیریت پروژه و کلیت نظام تصمیمسازی شهری موج میزند. مردم تجربه ناباورانه چندین سالِ انتظار را بارها بازگو کردهاند. در نقلقولی آمده است:
«شش سال پیش گفتند سال جدید راه میافتد، ولی هنوز خبری نیست. چهره شهر کلاً خراب شده است.»
در همین راستا، گلایهای دیگر به مشکلات مدیریتی شهر اشاره دارد:
«نیریز صاحب ندارد؛ هر روز یک وعده میدهند و راه حل واقعی نیست.»
این بیانها صرفاً انتقاد نیست، بلکه انعکاس نوعی نارضایتی اجتماعی برای پروژهای است که قرار بود ترافیک را بهبود بخشد؛ اما به سدی نمادین در برابر پیشرفت تبدیل شده است.
در کنار موجهای احساسی و شوخطبعی، بخشی از نظرات طولانی و با زبان کارشناسانه، به ضعفهای ساختاری و فنی پروژه میپردازد. به عنوان نمونه، کاربری با اشاره به آسیبهای فرآیند تصمیمسازی و خسارات اجتماعی مینویسد:
«پروژه تماماً قربانی اختلافات سلیقهای و بیتوجهی مسئولان است. قرار بود برای تسهیل عبور و مرور به سمت سیرجان و کرمان ساخته شود، اما الان به نماد ناکارآمدی و بیتوجهی تبدیل شده است.»
جامعیت این نظر، از یک سو نقد ضعف فرآیند مدیریت پروژه و از سوی دیگر تأکید بر هزینههای اجتماعی و اقتصادی را نشان میدهد. کامنتهای مشابه بازتاب میدهند که مسئله فقط طولانی شدن پروژه نیست؛ بلکه سوءمدیریت، بیبرنامگی و نادیدهگرفتن افکار عمومی است.
در جای دیگر ذکر شده:
«پروژه ۱۳ میلیاردی، ۳۰ میلیارد هزینه شده، هنوز ۱۳۰ میلیارد بدهکار است و نصف بیشترش هم درست نشده. اگر همان هزینه را صرف اصلاح جاده یا میدان میکردند، شهر صدبرابر بیشتر منتفع میشد.»
بخش مهمی از کامنتها تأکید میکند که پروژههای معطل و نیمهتمام، نه تنها پاسخی به نیاز مردم نیستند، بلکه مستقیماً به کسبوکارها و سیمای اجتماعی لطمه میزنند و موجب بیاعتمادی گستردهتر میشوند.
«بلاتکلیفی پروژه، به مغازهداران و کسبههای اطراف صدمه زده و منفعتی برای مردم ندارد.»
همچنین:
«باور کنید فقط مردم عادیاند که زیان میدهند. نه مسئولان، نه پیمانکاران، هیچکدام مشمول این ضرر نمیشوند.»
بخشی از مخاطبان با استفاده از زبان طنز، اعتراض خود را نسبت به پایانناپذیر بودن پروژه ابراز میکنند:
«این روگذر درد بیدرمان شده و احتمالاً جزو آثار باستانی شهر میشود!»
