نیریز در روزهای مسابقه جان تازهای میگیرد
شاید آن روزها، همان روزهایی که با توپ فوتبالش، در خانه بسکتبال بازی میکرد و گاهی شیشههای خانه را میشکست، هیچگاه فکرش را نمیکرد، همین بازیها و شیشهشکستنها عاملی شود که در آینده در بسکتبال نیریزتا کشور حرفهایی برای گفتن داشته باشد. حسین (بهمن) کوچکزاده ۳۸ ساله در محله شادخانه نیریز به دنیا آمده و دارای مدرک فوق لیسانس مدیریت ورزشی است. او از سال ۸۹ تا کنون دبیر ورزش است و درکنار آن در دانشگاه علمی کاربردی نیریز تدریس میکند و در حال حاضر مؤسس و مدیر باشگاه فرهنگی ورزشی پارس نیریز است.
- از چه سالی ورزش را شروع کردید؟
از بچگی در کوچه و محله خودمان فوتبال بازی میکردم. سال ۱۳۷۶ در مدرسه ابتدایی حاج قطبی معلم ورزشمان آقای جلیل قانع از دبیران خوب ورزش من را به بسکتبال آورد و برای مسابقات آموزشگاههای شهرستان انتخاب کرد که همان سال مقام آوردیم. بعد از آن با چند تا از هممحلهایها که فیزیک بدنی خوبی هم داشتند از جمله: هاشم زیارتی، ناصر مهتر، سعید شاهمرادی و سجاد کرمی به تیم ملحق شدیم و حدود یک سال زیر نظر آقای قانع تمرین کردیم.
آقای قانع همیشه توپهای بسکتبال را در گونی ترک موتور خود میبست و به مدرسه حاج قطبی میآورد که این کارش هیچ وقت از یاد من نمیرود. چون عشق و علاقه و تعهد معلم ورزش محبوب من را به ورزش نشان میداد.
یک سال بعد دوباره در مسابقات آموزشگاهها مقام آوردیم و به مسابقات استانی رفتیم. به خاطر دارم که تیم اعزامی شامل ۵ نفر از مدرسه فرهنگ اسلامی، ۶ نفر از مدرسه حاج قطبی و یک نفر از مدرسه شاهد بودیم که دوم استان شدیم و باعث علاقه بیشتر من به بسکتبال شد.
وقتی برای مسابقات آموزشگاهها به استادیوم شهدا رفتیم بعد از اتمام مسابقات خدا رحمت کند زندهیاد رضا امینپور را که به من گفت اگر دوست داشتی میتوانی بیایی و در سالن شهدا تمرین کنی. من هم به آنجا رفتم و تا به امروز تمریناتم ادامه پیدا کرد...
در این مسیر زندهیاد پدرم و مادرعزیزم وخانوادهام نیز بسیار مرا حمایت میکردند.
- دیگر مربیها؟
زندهیاد رضا امینپور، وحید آزادی و اکبر عبیدی از دیگر مربیهای من در دوران نونهالان، نوجوانان و جوانان بودند.
- چه شد که وارد دنیای مربیگری شدید و این مسیر را ادامه دادید؟
کار جدی مربیگری من به سال ۱۳۸۶، همزمان با ورودم به دانشگاه بازمیگردد. آن زمان به عنوان کمکمربی زیر نظر آقای نعیم نظری فعالیت میکردم. در همان سالها کمک آقای مهدی فروزان هم بودم و تجربه تیمداری را هم آغاز کردم.
سال ۱۳۹۰ کارت مربیگری درجه ۳ را زیر نظر آقای عباس مرشدی از پیشکسوتان ورزش کشور در کرج گرفتم. حدود دو سال پیش نیز موفق شدم کارت مربیگری درجه یک بسکتبال را زیر نظر دکتر علی توفیق از مدرسان برجسته کشور دریافت کنم.
در حوزه داوری نیز کارت داوری درجه یک را گرفتهام و در دورههای مختلف مربیگری و دانشافزایی، با حضور مربیان برجسته ایرانی و خارجی مانند آقایان بائرمن، نناد ترونیک، نمانیا بیدوف، صفاعلی کمالیان و بهرام رمضان در تهران شرکت کردهام.
در طول ۱۱ سال گذشته، به عنوان سرمربی تیمهای پایه استان فارس در مسابقات کشوری حضور داشتهام و به مدت دو سال نیز هدایت تیم دانشگاه نیریز را در رقابتهای منطقه ۸ کشور برعهده داشتم. همچنین سالها در لیگ دسته دوم کشور تیمداری کردیم و حتی به جمع ۸ تیم برتر کشور نیز راه یافتیم. در یکی از همان سالها که با مشکلات جدی مالی مواجه بودیم، من و محمدصادق رجبی با هزینه شخصی خودمان تیم را در لیگ دسته دوم کشور حفظ کردیم و در مسابقات شرکت دادیم.
- چه مقام هایی کسب کردید؟
تعداد مقامهایی که در ردههای مختلف سنی، چه در سطح آموزشگاهها و چه در رقابتهای آزاد کسب کردهایم بسیار زیاد است، اما شاخصترین آنها سالهای ۱۳۹۰ و ۱۳۹۱ بود که بهعنوان بهترین مربی استان فارس انتخاب شدم. همچنین در مسابقات آموزشگاههای ابتدایی کشور که در گرگان اول ایران شدیم.
سال بعد نیز در مسابقات آموزشگاههای مقطع متوسطه اول، مقام سوم کشوری را بهدست آوردیم. در سطح استان هم با تیم آموزشگاهی به مقام قهرمانی استان فارس رسیدیم.
در ردههای سنی نوجوانان و جوانان و در رقابتهای آزاد، بارها به مقامهای اول، دوم و سوم دست یافتهام؛ در مسابقات فرهنگیان استان نیز اول شده ام.
- همدورهایهای شما چه کسانی بودند؟
سجاد کرمی، امین حسنپور، احسان حسنپور، مجید سیفآبادی، حسام اعمالی، حمید فتحی، حامد کرمی و رسول صداقت که با هم در یک تیم بازی میکردیم. پس از آن آقایان حجت و حامد خیراتی، حسین زیارتی و مجید جلالی از هم تیمیهای ما بودند
- در کنار مربیگری، چه مسئولیتهای اجرایی و آموزشی دیگری در حوزه بسکتبال بر عهده داشتهاید؟
حدود ۱۲ سال به عنوان دبیر هیئت بسکتبال نیریز فعالیت داشتم و در این مدت با دو رئیس هیئت، جناب آقایان شهرام مختاری و حسن مروی همکاری کردم که دوران بسیارخوبی بود.
در سطح استان نیز به عنوان رئیس کمیته امور شهرستانهای هیئت بسکتبال فارس مشغول فعالیت هستم. همچنین در حوزه آموزش و پرورش، حدود ۱۲ سال است که به عنوان مسئول انجمن بسکتبال آموزشگاههای نیریز ایفای نقش میکنم و رئیس هیئت بسکتبال استهبان بودهام.
علاوه بر این، مسئولیت داوری دورههای استخدامی کیفیتبخشی معلمان و مدرسی دورههای توانمندسازی معلمان ورزش در رشته بسکتبال را نیز بر عهده داشتهام.
- به عنوان دبیر سابق هیئت بسکتبال چه اقداماتی برای رشد این رشته انجام دادید؟
در طول دوران مسئولیتم، تلاشهای متعددی برای ارتقاء سطح بسکتبال نیریز صورت گرفت که میتوان به برگزاری دورههای داوری، مربیگری، کلاسهای توجیهی و دانشافزایی اشاره کرد. همچنین میزبانی مسابقات کشوری، استانی و لیگهای مختلف را بر عهده داشتیم.
در سطح آموزشگاهی، مسابقات سالانه منظم برگزار کردیم و در کنار آن، رقابتهای آزاد نیز به راه انداختیم. با شناسایی استعدادهای برتر، زمینه حضور آنها در مسابقات استانی فراهم شد.
میزبان مسابقات که میشدیم علاقهمندی مردم نیریز را به ورزش میدیدم. شهروندان ما واقعاً با ورزش زندگی میکنند. زمانی که یک مسابقه برگزار میشود، از فروشگاهها و رستورانها گرفته تا سرویسهای ایاب و ذهاب، همه درگیر شور و هیجان رقابتها میشوند. نیریز در روزهای مسابقه جان تازهای میگیرد.
تماشاگرانی که برای دیدن مسابقات میآیند، در آن یکونیم تا دو ساعت، واقعاً لذت میبرند، انرژی تخلیه میکنند و با انگیزهتر میشوند. برگزاری اینگونه مسابقات در شهری کوچک مثل نیریز که با استقبال چشمگیر مردم همراه است، نقش مهمی در تقویت روحیه ورزشکاران و ارتقاء سطح ورزش شهرستان ایفا میکند.
- چرا همکاریتان با هیئت بسکتبال قطع شد ؟
پس از تغییر مدیریت در اداره ورزش و همچنین هیئت بسکتبال، مسئولان جدید ترجیح دادند همکاری با ما ادامه پیدا نکند. از آنجا که هدف ما خدمت به بسکتبال و پرورش نسل جوان بود، تصمیم گرفتیم فعالیتهایمان را متوقف نکنیم. به همین دلیل از هیئت کنار رفتیم و کار خود را در باشگاه پارس نیریز ادامه دادیم. این باشگاه در سالن ورزشی عفاف زیر نظر اداره آموزش و پرورش فعالیت میکند. رشتههای بسکتبال و والیبال در دو بخش دختران و پسران در باشگاه فعال است که در بخش بانوان با مدیریت سرکارخانم افسانه تقوانژاد توانستهایم تحول بسیار خوبی در بسکتبال دختران نیریز ایجاد کنیم .
- اگر دوباره به هیئت برگردید، اولین کاری که میکنید چیست؟
اگر بار دیگر مسئولیت هیئت بسکتبال به من واگذار شود، نخستین کاری که انجام میدهم دعوت از تمام مربیان دارای مدرک رسمی است. با آنها جلسه برگزار میکنم، از آنها میخواهم در چارچوب قانون مجوزهای لازم را بگیرند و وارد عرصه باشگاهداری شوند. وقتی باشگاههای مختلف فعال شوند، رقابت سالم شکل میگیرد، سطح کیفی تمرینات بالا میرود و در نهایت، این رقابت به سود بازیکنان، تیمها و بسکتبال شهرستان خواهد بود.
به باور من هر فردی که میخواهد در ورزش فعالیت مؤثر داشته باشد، باید به سمت باشگاهداری برود. چرا که وظیفه هیئت ورزشی تیمداری نیست؛ بلکه نظارت، ساماندهی و برگزاری مسابقات است.
- به نظر شما آیا بسکتبال در نیریز آنطور که باید رشد کرده است؟
بهنظر من، بسکتبال نیریز با وجود پتانسیل بالا، به آن سرعتی که شایستهاش بود پیش نرفته است. یکی از دلایل اصلی، نبود اسپانسر برای حمایت مالی از تیمهاست. ما ظرفیت بسیار خوبی برای تیمداری داشتیم، اما بهدلیل نبود حمایت مالی، نتوانستیم آنطور که باید وارد این عرصه شویم.در حال حاضر نیز با کمبود سالن ورزشی مواجه هستیم. البته لازم میدانم از اداره آموزش و پرورش تشکر کنم که سالن ورزشی عفاف را تجهیز کرده و در اختیار ما قرار داده است. حدود پنج تیم بسکتبال در نیریز فعال هستند. اگر رقابت سالم در میان آنها شکل بگیرد، بدون شک بسکتبال شهرستان آینده بسیار روشنتری خواهد داشت.
- اگر رئیس اداره ورزش و جوانان بودید چه کار میکردید؟
رئیس اداره ورزش و جوانان بودن کار آسانی نیست، چرا که این جایگاه با طیف گستردهای از مخاطبان، ورزشکاران، مربیان، پیشکسوتان و جوانان روبهروست. اما اگر این مسئولیت به من واگذار میشد، اولین و مهمترین هدفم ایجاد همدلی میان هیئتهای ورزشی و ورزشکاران بود.ورزش شهر ما بیش از هر چیز نیازمند اسپانسر و برگزاری مسابقات منظم است. وجود حامیان مالی میتواند موتور محرک ورزش باشد. همچنین، رئیس اداره باید بدون توجه به جناحبندیها و سلیقههای شخصی، مربیان، پیشکسوتان و افراد دلسوز و خاکخورده ورزش را کنار هم جمع کند و از ظرفیت همه شهر برای رشد ورزش استفاده کند. تکمیل زیرساختهای ورزشی نیز از دیگر اولویتهاست. تا زمانی که فضای مناسب برای تمرین و رقابت وجود نداشته باشد، استعدادها امکان بروز و رشد پیدا نمیکنند. همچنین، با طراحی و اجرای برنامههای متنوع ورزشی در سطح شهر میتوان شور و نشاط اجتماعی ایجاد کرد و جوانان را بیش از پیش به ورزش علاقهمند ساخت.
- برای یک بسکتبالیست خوب شدن چه چیزهایی لازم است؟
اولین قدم این است که یک بازیکن مهارتها و اصول اولیه بسکتبال را بهخوبی یاد بگیرد و تمرین کند تا بتواند آنها را در عمل نیز بهدرستی اجرا کند. در کنار آن، باید به آمادگی جسمانی و تغذیه مناسب هم توجه داشته باشد تا بتواند در سطح مطلوبی از عملکرد باقی بماند.من اصلاً قبول ندارم که بسکتبال فقط مختص افراد قدبلند است. در طول سالها، بازیکنان بسیار توانمندی را دیدهام که با قد کوتاه، عملکردی بسیار بهتر از برخی بازیکنان بلندقد داشتهاند.
- داوری یا مربی یا بازیکنی کدام سختتر است؟
به نظر من مربیگری، از بازیکردن و داوری خیلی سختتر است. مربیگری یعنی مسئولیتپذیری. یک مربی خوب باید از نظر مسائل فنی، اخلاقمداری و روانشناسی ورزشی در درجه مطلوب باشد و فردی باشد که بتواند ورزشکارش را به مسیری که قرار است برود به درستی هدایت کند، به نوعی راه و مسیر ورزشکار را مربی تعیین میکند. من شاگردهای زیادی مانند دکتر لایقمند، دکتر فاتحی، دکتر عبدی، دکتر علی ودکتر صالح کرمی که همه پزشک شدند، و هم تیمی هایی همچون دکتر امین تواضع، و دکترعلی ذکایی داشتهام که خداراشکر از لحاظ تحصیل به جاهای بسیار خوبی رسیدهاند.
- در حال حاضر خبری از شاگردان خود دارید؟ آیا آنها در سطح بالا بازی میکنند؟
رضا نورمندی در حالا حاضر درلیگ دسته یک کشور و در تیم شهر بابک بازی میکند و متین لایقمند در تیم علوم پزشکی بازی میکند.
