بایدها و نبایدهای درست نویسی
۲۱. در برخی جمله‌ها به تأثیر ترجمه، واژه‌ی «یک» بدون آن که نیاز باشد در ابتدای جمله می‌آید!
یک دانشجو هیچگاه از پژوهش بی‌نیاز نیست - دانشجو هیچگاه از پژوهش بی‌نیاز نسیت.
۲۲. کلمه‌های عربی که بر وزن افعل تفضیل هستند و در فارسی معنی صفت تفضیلی می‌دهند، لازم نیست با «تر» و «ترین» به کار روند!
اعلمتر ـ اعلم، افضلتر ـ افضل
۲۳. آوردن دو حرف ربط وابستگی در یک جمله‌ی مرکب درست نیست!
همچنین: هر چند… اما، هر چند …لذا، اگر چه …. با وجود این، چون ….اما.
• اگرچه او انسان خوبی است، ولی این عیب را هم‌دارد
- اگرچه انسان خوبی است، این عیب را هم‌دارد.
۲۴. ساختن قید در زبان فارسی با نشانه تنوین عربی نادرست است!
• ناچاراً ـ به ناچار، گاهاً ـ گاه گاه، جاناً ـ جانی، تلفناً ـ تلفنی.
۲۵. ضمیر و مرجع آن یک جا به کار نمی‌روند!
• اگر انسان کار خوبی از او سر بزند
- اگر کار خوبی از انسانی سر زند.
۲۶. کوشش کنیم به جای واژگان بیگانه از برابرهای جاری بهره بگیریم!
• سیستم - نظام، فول تایم - تمام وقت، کامپیوتر - رایانه، علی کلّ حال - در هر صورت.
۲۷. در یک جمله از دو کلمه پرسش استفاده نمی‌کنیم!
• آیا چگونه…؟، آیا چرا… ؟
۲۸. برخی از فعل‌ها حرف اضافه ویژه خود را دارند!
• (در کاربرد فعل به حرف اضافه ویژه آن دقّت کنیم.) او به شنیدن این سخن عصبانی شد - او از شنیدن این سخن عصبانی شد
• تیم آمریکا از ایران باخت - تیم آمریکا به ایران باخت.
۲۹. هر واژه دارای معنی مستقلی است و در جمله نقشی دستوری دارد! پس استقلال آن هنگام نوشتن باید حفظ شود.
۳۰. «ه» نقطه‌دار که در پایان برخی کلمه‌های عربی وجود دارد، در فارسی به «ت» بدل می‌شود!
• رحمه - رحمت، زکاه - زکات، صلاه - صلات.
توجه: «ه» نقطه‌دار در پایان برخی کلمه‌ها به همان شکل باقی می‌ماند: دایره‌المعارف، عاقبه‌الامر و…، و گاه به صورت « ـه یا ه» نوشته می‌شود: علاقه، معاوضه، خیمه، معاینه، اشاره و……
۳۱. الف مقصوره در پایان کلمه‌ها به صورت «ا» در می‌آید!
• اعلی - اعلا، کسری - کسرا، کبری - کبرا، تقوی - تقوا
