تغییر برای سهمدهی یا تغییر برای پیشرفت؟
با آغاز مسئولیت مجید البرزی در اداره ورزش و جوانان، حالا نگاه بسیاری از اهالی ورزش به آینده هیئتهای ورزشی دوخته شده و این سؤال مطرح است که چه کسانی سکان هدایت هیئتهای ورزشی نیریز را بر عهده میگیرند؟ سؤالی که پاسخ آن بیش از هر چیز به تصمیمهای منطقی، کارِ کارشناسی و دوری از نگاههای جناحی نیاز دارد. 
برخی هیئتهای ورزشی نیریز پیش از این، از نوع انتصاب رؤسای هیئتها صدمات زیادی دیدهاند که کمترین اثر آن دوری سرمایهها از ورزش بوده است.
گاه البته انتخابهای بجا هم بوده و توانسته تحولات مثبت و شایستهای در هیئتها ایجاد کند.
واقعیت این است که تغییر در مدیریت هیئتهای ورزشی، ذاتاً اتفاق بدی نیست. در ورزش، ماندن طولانیمدت بدون خروجی مشخص نهتنها کمکی به پیشرفت نمیکند، بلکه گاهی باعث رکود، کاهش انگیزه و از بین رفتن ظرفیتها میشود؛ بنابراین اگر قرار است تغییری صورت بگیرد، باید معیار آن «عملکرد» و «برنامه» باشد؛ نه روابط، نه حاشیهها و نه نگاههای شخصی.
امروز برخی هیئتهای ورزشی نیریز بهوضوح نیازمند بازنگری و تغییر هستند. وقتی در رشتهای، با وجود ظرفیتها، خروجی قابل توجهی دیده نمیشود، طبیعی است که مطالبهی تغییر شکل بگیرد.
نمونه آن فوتبال و بسکتبال که سالهاست با مشکلاتی مانند بینظمی مسابقات، تعطیلی لیگها، ضعف برنامهریزی و کاهش نشاط روبهرو هستند و آن پویایی گذشته را ندارند و حتی تیمهای نیریز را در لیگهای دیگر شهرها میبینیم.
در چنین شرایطی، تغییر میتواند یک فرصت برای تزریق ایدههای تازه و بازگرداندن انگیزه باشد.
اما در سوی مقابل، نباید همه هیئتها را با یک نگاه قضاوت کرد. هیئتهایی هم هستند که عملکردشان قابل دفاع است و اتفاقاً باید مورد حمایت قرار بگیرند. نمونه روشن آن، هیئتهای کشتی، تنیس روی میز و ووشو است؛ رشتههایی که در سالهای اخیر با وجود محدودیتها، اما فعالیت مستمر، حضور در مسابقات و حفظ جریان ورزش را داشتهاند. طبیعتاً در چنین هیئتهایی، ثبات مدیریتی میتواند به ادامه مسیر کمک کند.
کسی مثل حسن دولتآبادی آدمِ کار است و در هیج جناحی قرار نمیگیرد. در زمان ریاست او هیئت تنیس روی میز از این رو به آن رو شد و امروز سالن مالامال از نوجوان و جوان و بزرگسال و پیشکسوت است.
در گوشهای پیشکسوت را میبینی که نوجوان را آموزش میدهد و در گوشهای دیگر نوجوان در برابر بزرگسال مسابقه میدهد. مگر از یک هیئت جز این چه میخواهیم که دست به تغییر بزنیم و شاکله چنین هیئتی را به هم بریزیم.
نکته مهم اینجاست که ورزش نیریز امروز بیش از هر زمان دیگری به آرامش، تخصص و تصمیمهای مدبرانه نیاز دارد. اگر تغییری قرار است انجام شود، باید بر پایه کارنامه باشد؛ نه فشارهای بیرونی و نه سهمخواهیهای رایج. ورزشکاران خیلی زود متوجه میشوند که یک انتصاب از روی دلسوزی بوده یا یک جابهجایی سهمخواهانه.
از رئیس جدید اداره ورزش و جوانان انتظار میرود در این مسیر، شجاعانه و منصفانه عمل کند؛ هم در برابر هیئتهای کمتحرک مطالبهگر باشد و هم از مجموعههایی که واقعاً کار کردهاند حمایت کند. فارغ از هرگونه فشار بیرونی.
عدالت در مدیریت ورزشی یعنی همین؛ تغییر برای پیشرفت، نه تغییر برای سهمدهی.
ورزش نیریز ظرفیت رشد دارد، اما این ظرفیت تنها زمانی شکوفا میشود که معیار انتخابِ مدیران، عملکرد و برنامه باشد؛ نه صرفاً راضی کردن عدهای که به دنبال سهم خود از تن نحیف ورزش هستند.
مجید البرزی برای ورزش نیریز کم سرمایهای نیست. او از پیشکسوتان باسابقه ورزشی است که دوستداران زیادی در ورزش دارد. اما حالا باید از این سرمایه و آبروی خود در برابر سهمخواهان ورزشی دفاع کند. انشاءالله که نامِ او در ردیف بزرگانی مثل زندهیاد علی فیضآبادی قرار بگیرد.
