گیمرها؛ فراموششدگان تاریکی آنلاین
وقتی اینترنت خاموش شد، صدای نسلی هم خاموش شد که تنها میدان نبردشان «بازی» بود. 
نزدیک به ۳ ماه از قطع کامل اینترنت بینالملل در ایران میگذرد؛ خاموشی سنگینی که در پی شرایط جنگی و ملاحظات امنیتی بر فضای مجازی کشور سایه انداخت و حالا زندگی میلیونها کاربر را تحتتأثیر قرار داده است. در این میان، شاید بسیاری از کسبوکارها، رسانهها و فعالان اقتصادی دیده شوند، اما گروهی دیگر در سکوت فراموش شدهاند؛ گیمرها، نوجوانان و جوانانی که سالها برای ساختن هویت حرفهای خود در دنیای بازیهای آنلاین جنگیده بودند و اکنون ناگهان از جهان رقابت حذف شدهاند.
نسلی که شبها را با تمرین، مسابقه و استریم صبح میکرد، حالا پشت صفحههای خاموش مانده است. جوانانی که در بازیهایی، چون «Dota ۲»، «PUBG Mobile»، «Counter-Strike» و دیگر عناوین آنلاین توانسته بودند به رتبههای جهانی برسند، تیم تشکیل دهند، درآمد کسب کنند و حتی نام ایران را در مسابقات بینالمللی مطرح کنند، امروز حتی امکان اتصال ساده به سرورهای جهانی را ندارند.
در سالهای گذشته نامهایی، چون «KaChal» با نام اصلی علیاکبر جلیلوند، یکی از بازیکنان حرفهای ایرانی در بازی Dota ۲، یا «Depkid» با نام محسن عابدپور، در رقابتهای بینالمللی ورزشهای الکترونیک دیده شدند. همچنین استریمرهایی، چون «HypoAim» در حوزه PUBG Mobile توانسته بودند جامعه بزرگی از مخاطبان فارسیزبان را شکل دهند و به چهرههایی شناختهشده در فضای گیم ایران تبدیل شوند، اما اکنون تمام آن مسیر، پشت دیوار محدودیتهای اینترنتی متوقف شده است.
استدلال مسئولان برای ادامه این محدودیتها، نگرانیهای امنیتی و جلوگیری از انتقال اطلاعات، تصاویر و ویدیوها به رسانههای معاند عنوان میشود؛ نگرانیای که در فضای جنگی قابل درک است. اما پرسش اساسی اینجاست که سهم گیمرها در این معادله چیست؟ نوجوانی که تنها فعالیتش حضور در یک مسابقه آنلاین یا بازی گروهی بوده، چگونه باید هزینه این انسداد کامل را بپردازد؟
جامعه گیمرها برخلاف بسیاری از کاربران دیگر، عملاً امکان فعالیت خارج از چهارچوب مشخص بازیها را نداشتند. آنها نه رسانه بودند، نه فعال سیاسی و نه تولیدکننده محتوای امنیتی؛ تنها کارشان بازی بود. با این حال، امروز همانها نیز در فهرست خاموششدگان اینترنت قرار گرفتهاند.
قطع طولانیمدت اینترنت بینالملل تنها یک اختلال فنی نیست؛ این وضعیت به معنای نابودی تدریجی رؤیاهای نسلی است که دنیای دیجیتال را آینده خود میدانست. رتبههایی که با سالها تمرین به دست آمده بود از بین رفت، تیمها فروپاشیدند، مسابقات از دست رفت و درآمد بسیاری از استریمرها و بازیکنان حرفهای به صفر رسید. اعتراضهای مکرر کاربران، درخواستهای گسترده در شبکههای داخلی و نارضایتی عمومی نشان میدهد این محدودیت دیگر صرفاً یک تصمیم امنیتی کوتاهمدت تلقی نمیشود، بلکه به معضلی همگانی برای بخشی از جوانان کشور تبدیل شده است.
شاید در میان هیاهوی اخبار جنگ و سیاست، صدای گیمرها کمتر به گوش میرسد، اما حقیقت این است که خاموش شدن اینترنت، تنها خاموش شدن چند سرور بازی نیست؛ خاموش شدن چراغ اتاق نسلی است که امید داشت از دل همین دنیای آنلاین، آیندهای واقعی برای خود بسازد.
