شیعیانی که امام زمانشان رانمی‌خواهند

انسان می‌تواند در لحظات بحرانی زندگی، دست به دعا و تضرع به ساحت قدس الهی بردارد و برای رفع مشکلات خود دعا کند. متأسفانه یکی از خلأ‌های بزرگ معرفتی انسان، همین شناخت قدر و منزلت و ارزش دعا کردن است. امکان فوق‌العاده‌ای که انسان در اختیار دارد؛ اما نسبت به اجرای کامل و صحیح آن بی اطلاع و صد البته بی توجه است.

امروزه انسان‌ها به صورت شایسته به امر دعا نمی‌پردازند و از پتانسیل عظیمی که در اختیار دارند، استفاده بهینه نمی‌کنند.

شاید بهترین راهنمایی برای به بار نشستن دعا، در نهج‌البلاغه و از زبان امیرالمؤمنین (ع) مطرح شده باشد. حضرت در نامه سی و یکم و در خطاب به فرزند بزرگوارشان، حضرت امام مجتبی (ع) می‌فرماید: «تأخیر در اجابت دعا ناامیدت نکند، زیرا عطا و بخشش به اندازه نیّت است».

ایشان شاه کلید استجابت دعا را در دو مفهوم امید و اخلاص بیان نموده است. پس اگر انسان با نیت خالص دعا کرده و علاوه بر آن، امید به استجابت داشته و تردیدی به دل راه ندهد، به هدف اجابت خواهد رسید.

از دیگر موضوعات مهم که در معارف دینی به آن اشاره شده، مسئله ظهور حضرت صاحب الزمان (عج) است که مکرراً در سخن پیشوایان دینی سفارش شده تا مردم و خصوصاً شیعیان درباره این امر فراوان دعا کنند. برای نمونه از حضرت بقیه الله الاعظم نقل شده که «برای تعجیل فرج زیاد دعا کنید، زیرا فرج و گشایش شما در همین امر است. (کمال الدین، شیخ صدوق، ج ۲، ص ۴۷۸)» همچنین حضرت امام زمان (عج) در توقیع شریف خود، خطاب به شیخ مفید می‌فرمایند: اگر شیعیان ما با دل‌های متحد و یکپارچه بر وفای به عهد و پیمان خویش اجتماع می‌کردند، ملاقات ما با آنها به تأخیر نمی‌افتاد و سعادت دیدار و مشاهده با معرفت برای آنها به زودی حاصل می‌شد و زودتر از این به دیدار ما نایل می‌شدند.

بی تردید یکی از زمان‌های خاص نیاز انسان‌ها به حضور عدل گستر عالم هستی، همین دوران پر از درد و بی عدالتی است. در این روزگار پر فریبِ حیلت ساز، یکی از نور‌های امید برای آدمیان همین تمنای تعجیل برای فرج حضرتش می‌باشد. امروز بیش از پیش نیاز است تا به فرموده امیرالمؤمنین (ع) نیت خویش را صادق کرده و ظهورش را با تمام وجود و دلی آکنده از امید بخواهیم. زیرا همانگونه که آمد، فرج و گشایش انسان‌ها در گرو همین امر است.

در تفسیر عیّاشى چنین آمده است: امام صادق (ع) فرمود: خداوند به ابراهیم وحى کرد که به زودى، فرزندى برایت به دنیا می‌آید. آن را به ساره گفت. وى گفت: من با این کهنسالى، بچّه می‌زایم؟ (هود، ۷۲) خداوند به ابراهیم وحى فرستاد که ساره به زودى بچّه‌دار می‌شود؛ امّا، چون در سخنم تردید نمود، نوادگانش ۴۰۰ سال به سختى دچار خواهند شد.

امام ششم ادامه داد: هنگامى که سختىِ بنى اسرائیل به درازا کشید، آنان ۴۰ روز به گریه و ناله پرداختند که به دنبال آن، خداوند به موسى وحى کرد که آنان را از چنگ فرعون برهاند و اینگونه بود که ۱۷۰ سال از عذابشان کاسته شد. شما شیعیان نیز اگر این‌گونه رفتار کنید، خداوند گره از کارتان می‌گشاید؛ امّا اگر بی‌تفاوت باشید، از مقدار زمانی که باید درگیر این مشکل باشید کاسته نخواهد شد. (تفسیر عیاشی، ج ۲، ص ۱۵۴)

مؤلف کتاب مکیال المکارم با استناد به این روایت می‌گوید: وقت ظهور امام زمان (عج) از امور بدایه است که امکان پس و پیش افتادنش هست یعنی می‌توان با دعا نمودن، فرج و ظهور امام عصر (عج) را جلو انداخت و تشویق ائمه اطهار به دعا برای تعجیل ظهور بیانگر آن است که حصول فرج دارای یک زمان صد درصد تعیین شده و غیر قابل تغییر نیست و اگر مردم به مسئله غیبت امام زمانشان و طولانی شدن این امر بی توجهی نکرده و همگی دعا نمایند، امید است که خداوند هرچه زودتر طومار غیبت را در هم پیچیده و آن بزرگوار را ظاهر نماید. همچنان که در زمان حضرت ادریس (ع) وقتی آن حضرت مورد حمله حکومت طغیانگر زمان خویش قرار گرفت از میان مردم غایب شد؛ دردوران غیبتش مردم تصمیم به توبه در مقابل خداوند گرفتند و این بازگشت و پشیمانی واقعی باعث شد که خداوند دوران غیبت او را پایان بخشد. حضرت ادریس (ع) ظاهر شد و حاکم ستمگر در برابر او به ذلت و خواری افتاد.

نکته قابل توجه این است که از امام زمان (عج) نقل شده که فرمودند: شیعیان ما به اندازه آب خوردنی ما را نمی‌خواهند، اگر بخواهند دعا می‌کنند و فرج ما می‌رسد. پس در این روز‌های پر از اضطراب چه بهتر که با نیت خالص و از صمیم قلب حضور و ظهورش را تمنا کرده و از خدا بخواهیم که با فرجش، گشایش زندگی بشر را به همگان ارزانی نماید.

االهم عجل لولیک الفرج