سالن وزنهبرداری نیریز جزو ۵ سالن اول کشور است
اما از فرسودگی دستگاهها رنج میبرد صدای میل و صفحه با صدای موزیک و فریاد ورزشکاران در هم آمیخته ... دیدن ورزشکاران پشت وزنهها و تلاش برای بلندکردن صفحههای سنگین تماشایی است.
شاگردانش او را احسان صدا میزنند! احسان یا همان مرتضی رضائیان سرمربی تیم وزنهبرداری نیریز و مربی تیم ملی در سالن حضور دارد. از سال ۸۲ عضو تیم ملی وزنهبرداری بوده و اولین مدال آسیاییاش را در سال ۸۲ و آخرین مدال خود را در سال ۹۴ در مسابقات آسیا - آفریقا کسب کرده.
سال ۹۷-۹۶ و دقیقاً بعد از المپیک ۲۰۱۶ بود که دچار آسیبدیدگی و جراحی شد و همین باعث شد به حیطه مربیگری وارد شود.
در مربیگری کارت درجه یک ملی دارد و حدود ۲.۵ سال مربی تیم وزنهبرداری نوجوانان و جوانان تیم ملی بوده که نتیجه آن قهرمانی جوانان و نوجوانان آسیا و همچنین قهرمانی جوانان جهان در مکزیک بوده است.
خودش میگوید: افتخار این را داشتم که دو سال و نیم در کنار مربی بزرگ کشورمان آقای سید هادی پانزوان کار کنم. در حال حاضر رئیس هیئت وزنهبرداری نیریز هستم و به تیم وزنهبرداری کمک میکنم. همچنین عضو هیئت رئیسه وزنهبرداری استان و درگیر استخدامی وزارت ورزش هستم که بتوانم در بدنه ورزش مشغول شوم.
رضائیان سالن وزنهبرداری نیریز را از لحاظ ساختاری و زیربنایی جزو ۵ سالن اول کشور میداند. با این حال میگوید: این سالن در سال ۹۶ افتتاح شده و هرچه تجهیزات در اینجا میبینید تجهیزات شخصی خود من بوده که در دوران قهرمانی برای تمرین خودم میگرفتم و به اینجا آوردم تا بقیه بچهها هم استفاده کنند. تا الان هر چه خریداری شده، از حساب شخصی خودم بوده ولی این تجهیزات دیگر تجهیزاتی نیست که بشود با آن کار کرد. به عنوان مثال میله و صفحهها، میله و صفحههای خارجی هستند ولی حدود ۱۸-۱۷ سال است که کار میکنند. رشته وزنهبرداری یک رشته المپیکی است. ما تجهیزات، دستگاهها و میل و صفحات بهروزی میخواهیم. اگر کسی در رشته وزنهبرداری در کشور حرفی برای گفتن داشته باشد، قطعاً در آسیا و جهان هم حرف برای گفتن دارد.
در حال حاضر حدود ۴۰ درصد تیم وزنهبرداری کشورمان را استان فارس تشکیل میدهد و الان دومین سال است که فارس، برترین استان کشور در رشته وزنهبرداری است.
تابه حال افراد زیادی به این سالن آمدهاند که پس از استعدادیابی، به آنها گفتهام در این رشته استعداد ندارند و شانس خود را در رشته دیگری امتحان کنند. از این رو درخواستم از مسئولان هیئتهای ورزشی و مربیان ورزشی که شامل خودم هم میشود این است که اگر میبینند خانوادهای فرزندش را برای یک رشته ورزشی میآورد و بچه در آن رشته استعداد ندارد، مربیان صرفاً برای شهریه ماهیانه این خیانت را در حق ورزش و ورزشکار نکنند. چون در هر رشته ورزشی و خصوصاً رشتههای المپیکی مانند وزنهبرداری، باید حداقل ۱۵-۱۰ سال وقت گذاشته شود.
خواهش دیگر من این است کسی که در ورزش تخصص مکملی ندارد، این کار را انجام ندهد و مکملهای بیهوده و مکملهایی را که زیر نظر بهداشت نیست به ورزشکار ندهد. اینها عوارض و بازتاب جبرانناپذیری دارد.
در مورد شاگردانش میگوید: در این سالن که حدود ۳۰ نفر در آن تمرین میکنند، همه ورزشکاران در سطح ملی و بین المللی کار میکنند. به عنوان مثال قهرمانی به نام آقای پوریا اکبری الان سهمیه کارگران جهان را گرفته. ما نوجوانهای خوبی نیز در وزنهبرداری داریم از جمله ابوالفضل بابک که یکی از استعدادهای برتر است که در ایران اول شده و جزء نخبههای وزنه برداری ایران است. آقای پوریا شاهسوند و سبحان رستمپور که در سن نوجوانان در لیگ جوانان در کشور صاحب رتبه هستند و به همراه عرشیا صمدی، انتخابی تیم ملی را پیش رو دارند.
آقای فهیمرضا عسکریان از دیگر قهرمانان خوب ماست که آیندهدار است.
از نظر مرتضی رضائیان ورزش وزنهبرداری، ورزش اول نیریز است. در این مورد میگوید:
از این جهت این را میگویم که خود بنده در سال ۸۲ قهرمان آسیا شدم و بالاترین مدال وزنهبرداری استان را به دست آوردم. تنها آرزویم نیز این است که بتوانم در رشته وزنهبرداری برای نیریز مدال المپیک را کسب کنم. حقیقتاً ورزشهای انفرادی، بسیار هزینهبر هستند. الان یک کفش وزنهبرداری معمولی ۱۵ میلیون تومان است یا مکمل ورزشی برای ورزشکاری که قرار است یک ماه استفاده کند، حدود ۷-۶ میلیون تومان میشود که خیلیها ندارند. حدود ۹۰ درصد ورزشکارانی که در اینجا کار میکنند از قشر متوسط رو به پایین هستند.
مسئولین باید با شرکت فولاد، معادن، سیمان خاکستری و از آن طرف با متخصصین ورزش صحبت کنند. یک شورای ورزشی در فرمانداری تشکیل دهند و تخصصی در مورد استعدادها و رشتهها صحبت و به آنها کمک کنند.
وی در مورد مهمترین تصور اشتباهی که مردم در مورد وزنهبرداری دارند، میگوید: بسیاری از مردم عقیده دارند وزنهبرداری باعث میشود قد افراد کوتاه شود. از لحاظ علمی اصلاً چنین چیزی صحت ندارد و جلوی رشد و ژنتیک را هیچ چیز نمیتواند بگیرد. به عنوان مثال آقای بهداد سلیمی ۲ متر قد دارد یا آقای حسین توکلی دیگر قهرمان المپیک ما یک متر و ۹۲ سانتی متر قد دارد.
باور غلط دیگری که نه تنها در وزنهبرداری بلکه در تمام ورزشهای قدرتی وجود دارد این است که میگویند داروی دوپینگ! مردم باید بدانند دارو با مکمل فرق دارد. در ورزشی که رشته المپیکی است، ما هم در مسابقات کشوری، هم استانی و هم انتخابیهای تیم ملی تست دوپینگ داریم. شاید کسی نداند ولی داروی آنتیهیستامین، جزو داروهای دوپینگ محسوب میشود. مردم باید بدانند داروها و مکملها دو بحث جدا هستند و مکملها، شامل مکملهای غذایی مانند پروتئین، آمینو، کراتین و ... است.
رضائیان ادامه میدهد:
ما در سال گذشته قهرمانی استان را در چهار رده برگزار کردیم که آموزشگاههای نیریز در رده نوجوانان، جوانان، آموزشگاهها و بزرگسالان میزبان بود. ما بعد از مرودشت از لحاظ تیمی در استان دوم شدیم. البته این را هم باید بگویم که تیم مرودشت یکی از قطبهای وزنهبرداری در ایران است.
در حال حاضر نیز تمام تمرکزم را روی وزنهبرداری شهرستان گذاشتهام تا بتوانم از سالن خودم قهرمان تحویل جامعه دهم.
در ادامه گپ و گفتی کوتاه با چند تن از وزنهبرداران انجام دادیم.
پوریا اکبری ۲۵ ساله است. در ده یازده سالگی با تماشای مسابقات وزنهبرداری المپیک لندن سال ۲۰۱۲، به این رشته علاقهمند شد و آن را شروع کرد و الان حدود ۱۳ سال است که در ابتدا زیرنظر حسن رضائیان و سپس زیر نظر مرتضی رضائیان وزنه میزند.
میگوید: از این جهت این رشته را انتخاب کردم که ورزشی بسیار مردانه و رشته المپیکی بود. رشتههای المپیکی سطحی بالا و جایگاهی ویژه در کشور دارند.
در رده نوجوانان، جوانان و بزرگسالان طلای کشور را دارم و در هر سه رده، عضو تیم ملی بودم. حدود یکی دو ماه آینده نیز مسابقات کارگران جهان را داریم که جواز آن را گرفتهام.
او از امکانات سالن اصلاً راضی نیست. میگوید: با وجود اینکه ما الان از لحاظ مربی حتی بهترین مربی کشور را داریم ولی متأسفانه وزنهبرداری ورزش بسیار مظلومی است که رسیدگی به آن بسیار کم است. الان ما در همین سالن هرچه داریم از آقای رضائیان داریم. حتی کل ساخت و ساز سالن دست ایشان بود. ایشان از هزینه شخصی خودشان خرج کردند و سالن را به اینجا رساندند. تمام وسایل سالن هم از دستگاهها گرفته تا میل و صفحه متعلق به آقای رضائیان است. ایشان حتی علم و تجربهشان را به طور مجانی در اختیار ما گذاشتهاند و گاهی حتی در بحث مکملها و هزینههایشان به ما کمک میکنند. منتها با این وجود از مسئولین تقاضا دارم کمی به رشته وزنهبرداری بها دهند. الان ما برای تمرین دستگاه میخواهیم. میل و صفحه مجهز میخواهیم. موکتهایی که توسط آقای رضائیان خریده شده بود باید تعویض شود و کف سالن گرانول کار شود. دستگاههای بدنسازی بسیار قدیمی و فرسوده شده و باید تعویض شود. اگر از ورزشکاران در این رشته حمایت شود، قول میدهم در آیندهای نه چندان دور، ما شاهد قهرمانیهای زیادی برای نیریز خواهیم بود.
محمدرضا بابک ۱۲ ساله است و حدود سه چهار سال است که وزنه میزند.
در ابتدا ژیمناستیک کار میکرد تا اینکه به توصیه یکی از دوستانش به سالن وزنهبرداری آمد و با استعداد خوب و تلاشی که در این رشته داشت ماندگار شد.
وی در سال ۱۴۰۳ در نونهالان کشور اول شد و قرار است در نونهالان انتخابی کشور که در دی ماه برگزار میشود نیز شرکت کند.
محمدسبحان رستمپور متولد ۱۳۸۸ پنج سال است که وزنهبرداری را شروع کرده.
در سال ۱۳۹۹ در رده نونهالان در استان اول شدم، همچنین مدال سوم نوجوانان را در استان کسب کردم. پس از آن، در هر مسابقه استانی، مدال اول را گرفتم و انتخابی لیگ کشور را به دست آوردم. در لیگ جوانان کشور نیز اول شدم و قرار است چند روز دیگر هم برای مسابقات کشوری و انتخابی تیم ملی برویم که امیدوارم مدال طلا را به دست بیاورم.
امین نیکسرشت ۳۴ ساله از ۹ سالگی رشته وزنهبرداری را شروع کرده. از همان کودکی رشتههای متعددی مانند کشتی، ژیمناستیک، تکواندو را امتحان کرد تا اینکه همراه پدرش به سالن وزنهبرداری آمد و این رشته به دلش نشست.
نیکسرشت نیز از کسانی است که در ردههای نونهالان، نوجوانان، جوانان و بزرگسالان استان مدال طلا را کسب کرده و در کشور توانسته در رده نونهالان، جوانان و بزرگسالان مقامهای دوم و سوم را از آن خود کند.
امیرمحمد رستمپور ۱۱ ساله، جثهای درشت و بامزه دارد و به قول خودش ژنتیک بدنش به درد وزنهبرداری میخورد. ۵ سال است وزنه میزند و از همان پیشدبستانی عاشق بلند کردن وسایل سنگین بوده و این کار را درخانه انجام میداده و ۱۰ مدال طلای استانی در رده استعدادیابی و نونهالان دارد.
میگوید: وزنهبرداری رشتهی خیلی سختی است اما من آن را دوست دارم، ای کاش بیشتر از ما حمایت کنند، چون اینجا نه هالتری داریم، نه وزنهای و نه امکاناتی....
