بی‌بی‌جان شما که لالایی بلدی...
بی‌بی گفت:
- وااااااااای ننه، دلوم پوسید تو خونه دیه، گفتم سه چار تِی بییِن اینجا، یَی تیلیت کشک دورهَمی بخوریم...
عمو قربان گفت:
- ننه شوما رو چیش ما جا داری، حوصَلَت سر رفتود زنگ می‌زدی تا بییِم دُمالُت...
بی‌بی پشت چشمی نازک کرد...
- خُبه، خُبه... هو اودَفه که تیلیفون کردم بَسه، دیدم هرکی یَی بونه‌ای اُورد...
همه سرشان را پایین انداختند و عمو قربان تا آمد لب وا کند، سامان پسرش رو به عمو قربان گفت:
- بفرما بابا جون، نگفتم بی‌بی ناراحت میشه، بریم دنبالِش...
حرف سامان همانا و جوش آوردن عمو قربان همانا...
- بچه تو دیَم حرف زدی؟ مرده‌شور او پَک و پوزُته بزنن تو کی مِخی آدم بیشی؟ کی مِخی بفَمی وختی دو تا بزرگتر درن حرف می‌زنن، تو نبویه بپری وسط؟ فقط بلدی بخوری و باخابی... پسرِی همسن و سال تو درن خرجی خونه رِ میدنِ توئه ناکام شده اَ من ایراد میگیری... پا بوشو برو گم بوشو نیخوام ریخت و قیافَته بینم...
کار همیشگی عمو قربان بود که همیشه و خصوصاً وقتهایی که عصبانی می‌شد بچه‌هایش را در جمع ضایع می‌کرد...
حرفهای عمو که تمام شد، سامان بدون اینکه چیزی بگوید، با اشک گوشه چشمش از اتاق زد بیرون...
سکوت سنگینی فضای اتاق را پر کرده بود که بی‌بی به حرف آمد...
- قربان تو خَجِلت نیکشی با بچت ایطو تا می‌کنی؟ اووَم تو جَم؟ میه بچا الان مث او موقع هَسَن؟ میه خدا زَدِی بچو چی‌چی گف که ایطو پریدی توش؟ خَجِلت بکَش، حیا کن! یَی ذرِی تو ای گوشیا بیشی نیگا کن بین میگه چطو بویه با بچه تا کنی...یَی ذَرِی فرهنگُته ببر بالا، من چقد اَ تو بگم؟
نگاهی انداخت به من...
- گلابی پوشو یَی لیوان اوویی بری من بیار، بس که جوش زدم گولوم خشک شد...
لیوان را دادم دست بی‌بی و هنوز درست ننشسته بودم که لیوان را پرت کرد طرفم...
- دختر خدا ورُت دره به حق علی، میه نگفتم بری من خواسی او بیَری، اَ زیر شیر نیار؟ تو آدم نیشی؟ تو شهور ندری؟ خدا بزنه اَ بَنِ کمرُت که فقط قد دراز کردی؟ خدا ذلیلُت کنه به حق پنج تن که فقط بلدی جوش بنازی تو من. من نیفَمم دیه چی یاد گرفتنه بری کی گذوشتی؟
آن روز اگر پا درمیانی بقیه نبود با عصای بی‌بی کبود می‌شدم...
جانم را دوست داشتم وگرنه می‌گفتم بی‌بی‌جان شما که لالایی بلدی...
گلابتون
