خیال می‌کنی پشت گوشام مخملیه؟
بی‌بی دست به کمر بالای سرم ایستاد...
_ چیزی شده بی‌بی؟
_ نع...
_ پس چرا ایطوری نگاه می‌کنی بی‌بی؟
_ چیطوری؟
_ چمیدونم، مث طلبکارا بی‌بی...
_ دلوم ماخا، دیه من اختیار چِشِی خودمم ندَرم؟
سرم را کردم توی گوشی که لگد زد توی پهلویم...
_ چته بی‌بی خب؟
_ هیچی، میه تو خَور مرگُت روزه نیسی؟
_ چرا بی‌بی، ولی خب چه ربطی داره؟
_ چه رفطی دَره؟ خیال می‌کنی من نیدونم؟ من پشت گوشام مخملیه؟
_ ای بابا، دور از جون بی‌بی، اینا چیه میگین با زبون روزه؟
_ من ماخام بفمم تو او گوشی صابمُرده چی چیه که صب تا شو چسبیده اَ دسِ تو...
_ والا هیچی نیس بی‌بی، میخاین بیاین خودتون ببینین؟
_ میه من فضولم بینم تو گوشی تو چی‌چیه؟ خیال کردی همه مث خودوتَن؟
_ ای بابا، خودتون میگین میخوام ببینم تو گوشیت چه خبره...
_ من دلوم ماخا میگم...
نشستم روبرویش...
_ بی‌بی جون چیه؟ حالتون خوبه؟
_ ینی مِخی بیگی من مریضم؟ من بیمارم؟ من روانی ام؟
نفس عمیقی کشیدم...
_ بی‌بی جان می‌دونم وقتایی که روزه می‌گیرین بی‌حوصله میشین، اصلن بهتره من برم تو اتاق...
_ چته؟ طاقت چار کلوم حرفِ منم ندری؟ نپه اومدی پلو من گورُته بکنی؟
_ ای بابا... بی‌بی...
_زهرمار... بتمرگ کارُت دَرم...
تا آمدم بنشینم دوباره گفت:
_ نشین نه!
_ چکار کنم بی‌بی؟
_ قلم قاغذی وردار بیار کار درم...
خودکار و کاغذی آوردم و نشستم کنارش...
_ میخواین چکار کنین بی‌بی؟
_ چکار کنم؟ خوشباحالُت... تازه میگه مِخی چکار کنی. میه ما رمضون نی؟
_ بله بی‌بی...
_ خو...
_ خب...
_ خو و زهرمار...
_ بع بی‌بی، امروز خیلی دارین به من تیکه میندازینا... خب من چمیدونم میخواین چکار کنین...
_ از بس ناقص‌العقلی... من تو ماه رمضون چکار می‌کردم؟
_ روزه می‌گرفتین؟
چپ چپ نگاهم کرد که گفتم:
_ سحری می‌خوردین؟
دوباره خیره شد به من...
_ خب من چمیدونم چکار می‌کردین بی‌بی...
_ ناله بزنی تو به حق پنج تن... میه من افطاری نیدادم؟
_ آهااااااان... از اون لحاظ...
_ هااااااا... اَ هو لحاظ... ماخام امسال یَی سفرِی بنازم اَ ای سر تا او سر... همَه رَم بگم... سفرِی که همه شاخ در بییَرن... حالام زود باش چییِی که ماخامه بینیویس...
_ ولی بی‌بی جون...
_ ولی ملی ندره...
_ آخه بی‌بی، تو ای وضعیت کرونا کی میاد افطاری؟
_ نیان؟ حالا مینی میان یا نه...
_ به نظر من شما زنگ بزنین دعوت بگیرین، اگر گفتن میان، بعد تدارک ببینین...
_ بری تو بور بیشی، باشه، صب زنگ میزنم...
*****
بی‌بی گوشی تلفن را محکم کوبید زمین و گفت...
_ ماخام صد سال سیا نییِن... ایشااااااالا که روزه‌اتون قبول نشه که رو یَی پیرزنی رِ زمین ننازین... وووووی اَ هر که میگم میگه تو ای وضیت افطاری ندین بیتره...
_ بهتون برنخوره بی‌بی، ولی راس میگن، تازه به نظرم خداروشکر کنین که نرفتین کلی خرید کنین بعد همش رو دستون بمونه...
_ خیلِ خو حالا توام... نیخا دیه بری من موعظه کنی.
_ بی‌بی جون، مگه شما نمی‌خواستین افطاری بدین؟
_ ها...
_من یه پیشهادی دارم...
_ خو بنال...
_ وا بی‌بی...
_ خو حرفُته بزن، چرا دیه ایطو لفظ قلم حرف می‌زنی؟
_ بی‌بی من میگم، تو این شرایط کرونا و وضعیت بدِ اقتصادی، همون پولو به چار تا نیازمند کمک کنین، والا ثوابشم بیشتره...
کمی فکر کرد و ساکت شد...
_ بی‌بی جون با شما هستما...
_ خیلِ خو دَرم میشنُفم، کر خو نیسم...
_ خب چرا جواب نمیدین بی‌بی؟نظرتون چیه؟
_ حالا خو من ای ساعتی پول مولی ندَرم کمک کسی بکنم، گفتم افطاری بدم چیش ای اقدس و شوکت کور بشه، خو نشد!!!
گلابتون
