وقتی برای به‌خود آمدن

امسال به لطف بارندگی‌های خوب، طبیعتِ زیبا و دل‌انگیز، چشمه‌های جوشان و زلال، کوه‌های سرسبز، صحرای خرم و پرنشاط،  و صدای مستی‌آور پرندگان خودنمایی می‌کند.
چه حیف که ما از این همه زیبایی محرومیم و باید در خانه‌هایمان بمانیم. در این شرایط پرخطر کرونا، کمتر می‌توانیم به دل طبیعت بزنیم و از این همه زیبایی بهره ببریم. حتی بعد از قرنها و قرنها، سیزده‌به‌در - این رسم دیرین ایرانیان- تعطیل شد.

همه در خانه هستیم؛ در قرنطینه‌ای اجباری، و در حصری خودخواسته. اکنون پرسشی در ذهن همه ما شکل ‌گرفته که ما به عنوان نوع انسان، با دنیای خود چه کرده‌ایم که این روزها که در خانه‌ایم، دنیای طبیعی و حیات وحش نفس راحت‌تری می‌کشد.

در خبرهای این شماره در همین صفحه می‌خوانیم که علیرغم اینکه هر ساله و در ایام تعطیلات شکارچیان حرفه‌ای و حتی آماتور به کوه و دشت می‌زدند و به شکار پرندگان و حیوانات می‌پرداختند اما امسال کرونا جلوی آنان را گرفت.

در این خبر به نقل از مدیر محترم پارک ملی بهرام گور آمده: در تعطیلات نوروز و به خصوص ١٣ فروردین در سالهای گذشته بیش از ۱۳ هزار نفر به این پارک می‌آمدند و تخلفاتی نیز صورت می‌گرفت اما به دلیل شیوع بیماری کرونا و بسته بودن راه‌ها امسال بهرام‌گور سال آرامی را پشت سر گذاشت.

در خبرهای جهان نیز آمده: رشته کوه هیمالیا از فاصله ۲۳۰ کیلومتری برای اولین بار از زمان جنگ جهانی دوم به خاطر کاهش آلودگی هوا نمایان شده که به لطف شیوع کرونا بوده است.

در تعطیلات نوروز فرصتی دست داد تا حقیر به منطقه سنگ‌سه‌پاره در مسیر نی‌ریز - هرگان برود.

در این منطقه بکر و بسیار زیبا متأسفانه صحنه‌های نامهربانی ما با طبیعت کم نبود. قوطی‌های کنسرو و آب میوه، بطری‌های آب معدنی و نوشابه، پوست پفک و بیسکویت، و حتی پوشک بچه، همه در این طبیعت زیبا رها شده بود. وصله‌هایی نازیبا بر تن زمردین و جادویی طبیعت. حتی در دو نقطه آتش را روشن رها کرده و رفته بودند و اگر نم بارانی نمی‌بارید و مراتع خشک بود، احتمال آتش‌سوزی گسترده می‌رفت.

نمونه این نامهربانی‌ها در دیگر تفرجگاه‌‌های طبیعی شهرستان، جنگلهای شمال و رودخانه‌های کشور نیز به وفور یافت می‌شود. ما انسانها خودخواهانه با طبیعت و دیگر آفریده‌های خدا برخورد می‌کنیم، کوه‌ها را می‌شکافیم، درختان را نابود می‌کنیم، جانوران را می‌کشیم، هوا و آب را آلوده می‌کنیم، و اینگونه عرصه را برای همه کائنات و از جمله خودمان به تنگنا می‌کشانیم.

برای نمونه در کوه‌‌های جنوبی نی‌ریز تقریباً بیشتر نقاط کوه تراشیده شده و دیگر از آن مناظر بکر و زیبا خبری نیست.

دامنه این نامهربانی به محیط شهری و روستایی زندگی خودمان هم کشیده شده است:

آبی که در کوچه رها می‌کنیم، زباله‌ای که در خیابان می‌ریزیم، آلودگی‌های صوتی که می‌آفرینیم، و هوایی که می‌‌آلاییم همه و همه حاصل کار ما انسانها است.

این طبیعت، برای خودمان است و نه دولت و حکومت. اگر آن را نابود کنیم، خودمان و فرزندانمان را محروم کرده‌ایم.

اکنون جبر روزگار و این کرونای مرموز ما را متنبه کرده تا شاید به خودآییم و برخوردمان با طبیعت و آفریده‌های خدا را عوض کنیم و از برج خودبینی انسانی فرود آییم.
چنین باد