در برابر کرونا با هم باشیم
کرونا به نی‌ریز رسید. این خبر در آخرین لحظاتی که نشریه را برای چاپ می فرستادیم به دست ما رسید. اکنون لاجرم باید تغییراتی در زندگی خود ایجاد کنیم.
در میانه یک مصیبت و بلا و اتفاق ناگوار که همه را درگیر می‌کند، بهترین و مؤثرترین کار چیست؟ و چگونه می‌توان آن را پشت سر گذاشت؟
شاید ما مردمان ایران زمین از نظر تلاطم‌های تاریخی در جهان کم‌نظیر باشیم. کمتر ملتی می‌توان یافت که چون ما در گذر حوادث گونه‌گون بوده و تجربه‌های ناگوار را یکی پس از دیگری از سر گذرانده باشد.
دلایل آن پر‌شمار است اما اگر تاریخ را ورق بزنیم از این دست حوادث فراوان می‌بینیم.
آنچه تحمل ناگواری و پایداری و ماندگاری ما را ممکن می‌کند، یک اصل مهم است و آن همدردی و نوع‌دوستی و یکدلی است. فقط خود را ندیدن است. تجویز جهانشمول سعدی انگار روز به روز بیشتر کاربرد دارد که می‌گوید:
به بازوان توانا و قوت سر دست
خطاست پنجه مسکین ناتوان بشکست
نترسد آن که بر افتادگان نبخشاید
که گر ز پای در آید کسش نگیرد دست
هر آن که تخم بدی کشت و چشم نیکی داشت
دماغ بیهده پخت و خیال باطل بست
ز گوش پنبه برون آر و داد خلق بده
وگر تو می‌ندهی داد روز دادی هست
بنی آدم اعضای یکدیگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار
تو کز محنت دیگران بی غمی
نشاید که نامت نهند آدمی
(گلستان/ باب اول در سیرت پادشاهان)
ما امروز با کرونا درگیر هستیم. این خطری است که هیچ‌کس از آن مصون نیست و زندگی همه را مختل کرده است. نمی‌توان شانه‌ها را بالا انداخت و گفت فعلاً که ما به آن مبتلا نشده‌ایم...
ممکن است دامن ما را هم بگیرد و از طرفی حالا هموطنان و همنوعان ما را دچار کرده و ما مسئولیم.
مارتین نیمولر کشیش پروتستان ضد نازیسم استعاره عمیقی دارد و می‌نویسد:
اول سراغ کمونیست‌ها آمدند،
سکوت کردم چون کمونیست نبودم.
بعد سراغ سوسیالیست‌ها آمدند،
سکوت کردم زیرا سوسیالیست نبودم.
بعد سراغ یهودی‌ها آمدند،
سکوت کردم چون یهودی نبودم.
سراغ خودم که آمدند،
دیگر کسی نبود تا به اعتراض برآید. (*)
در این شرایط غیر از توجه جدی به توصیه‌های بهداشتی، باید ...
- زیر سایه ترس زندگی نکنیم ولی به خدا توکل داشته و مراقب باشیم و از خود و دیگران مراقبت کنیم.
- باید از حضور در مکانهای پرخطر اجتناب کنیم.
- برگزاری مراسم مختلف را لغو کنیم از جمله: چهلم، عروسی، سفره‌های مختلف، جشن تولد و ... مسئولان هم برای پاسداری از سلامت مردم باید جلو برگزاری مراسم رسمی و غیررسمی را بگیرند.
- به سفرهای زیارتی و تفریحی نرویم. در حالی که تعطیلی مدارس باعث شده مردم از همین حالا به فکر سفر باشند.
- فقط خودمان را نبینیم. در سالهای اخیر دردی ما را دچار کرده که تا احساس می‌کنیم کالایی در حال نایاب شدن است چند برابر قیمت می‌خریم و انبار می‌کنیم. یا برخی صنوف از هر چیزی (تحریم، تورم، کرونا) کاسبی می‌کنند که دور از انصاف است. اگر احساس می‌کنیم کمبود در راه است به آن دامن نزنیم و به دیگران هم فکر کنیم.
- با هم همدل باشیم و اگر کسی به بیماری دچار شد به او و خانواده‌اش کمک کنیم.
- در این شرایط، برخی اصناف و مشاغل دچار مشکل شده‌اند و ممکن است نتوانند چک‌های خود را پاس کنند، اقساط بانکی و قبوض خدماتی را بپردازند و به کارکنان خود حقوق بدهند. هم ما مردم و هم دولت باید آنها را دریابیم.
- در ناراحتی‌ها و سختی‌ها، به خانواده شادی بدهیم و از کمترین امکانات و فرصتها برای دور هم بودن و گرفتن جشنهای کوچک و خوش بودن بهره بگیریم. در این بین روحیه کودکان و سالمندان را دریابیم.
- به خبرهای بد دامن نزنیم و امید بیافرینیم.
- و بدانیم که ما انسانها در عین این همه غرور، چقدر ناتوانیم که در برابر یک ویروس اینچنین به هم ریخته‌ایم.
- به امید روزهای روشن و پرامید برای مردم ایران‌زمین.
* - این شعر به اشتباه به برتولت برشت (Berthold Brecht) نسبت داده شده
