آن نکته که پیداست

در خبرهای هفته پیش بخواندم که فاسدترین و پاکترین کشورها بر اساس شاخص ادراک فساد در سال ۲۰۱۷  میلادی رتبه‌بندی و اعلام شده‌اند.

از میانه‌ی ١٨٠ کشور جهان، سه کشور دوست و برادر یعنی نیوزیلند، دانمارک و فنلاند به ترتیب با رتبه‌های یک، دو و سه در صدر کشورهای پاک قرار دارند بی کم و کاست.

در قعر این جدول سوریه، یمن و عراق با رتبه‌های ١٦٩،١٧٥،١٧٨ فاسدترین کشورهای جهان هستند آن هم بی‌کم و کاست.

مام وطن یعنی ایران نیز رتبه ١٣٠ را اشغال بفرموده در جایگاه نامناسبی قرار دارد بی کم و کاست.

در منطقه پر آشوب خاورمیانه امارات متحده عربی در میان کشورهای منطقه با رتبه ٢١ بهترین موقعیت را دارد.

اینجانب پس از خواندن این خبر در شگفت بماندم بسی و اشک بر دیده بیاوردم بسیار و در اندیشه فرو رفتم عمیق و از خویش بپرسیدم که ما و این همه ادعا از برای چیست آخر؟

چرا در ایران مظلوم فساد ریشه زده و کس نیست که چاره‌ای مر وطن را برآورد و آن را نجات همی دهد و مردمان را به سر منزل مقصود همی رساند. به ناچار دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانم.

آن آیات عظام، آن مراجع تقلید، آن علمای گرانقدر، آن کارکشتگان فقاهت و آن والیان دیانت شب روز هر چه ‌گویند که:

سود بانکی حرام است
جریمه دیرکرد حرام است
بانک‌های ما آلوده به ربا است
و فتاوایی از این دست ...

کس به فرمان نمی‌دهد و سر تمکین فرو نمی‌آورد و اجابت فتوا نمی‌کند و حرمت نگه نمی‌دارد.

انگار این علمای عظام در آن ممالک ملحد و لائیک بیشترمقلد دارند تا در مملکت خودمان.

آنوقت یک رئیس شکم فربه بانک، با کت و شلوار بر صندلی ریاست لم می‌دهد و با نگاهی تحقیر آمیز خلایق را تهدید به جریمه دیرکرد می‌نماید و یک تنه جلو فتوای علما می‌ایستد و کس را همت برخورد با او نیست و کس به این نمی‌اندیشد که پس احترام به فتوای مراجع چه می‌شود واویلا.

وای بر ما که اگر سنگ از آسمان ببارد باید سر به زیر اندازیم و دم بر نیاوریم که چنین در روز روشن و در بانکهای ما ربا می‌ستانند و بر خلایق ظلم روا می‌دارند. خداوند خود می‌فرماید آنکس که ربا می‌گیرد با پروردگار خویش اعلام جنگ می‌نماید بی‌کم و کاست.

خداوند در حرمت ربا فرماید: «اگر دست از رباخواری نکشید، بدانید که با خدا و رسول او به جنگ برخاسته‌اید.» (بقره/٢٧٩)

و در نکوهش جریمه دیرکرد فرماید: «اگر بدهکار قدرت پرداخت بدهی خود را ندارد به او تا زمان توانایی بازپرداخت، مهلت دهید ولی اگر ببخشید کار بهتر است.»(بقره / ٢٨٠)

البته فساد ما ید طولا دارد و به همینها  ختم نمی‌شود. از پولشویی گرفته تا رشوه و رانت و پارتی‌بازی و کذا و کذا و کذا.

همین است که ما را در آن آخرهای جدول فاسدترین کشورها نهاده‌اند و ما دلخوش به «نام» مسلمانی مانده‌ایم و آن کشورهای نامسلمان سرخوش از «فعل» مسلمانی. واویلا.
شاعر پارسی گوی (ملک‌الشعرای بهار) گوید:

این دود سیه فام که از بام وطن خاست
ازماست که‌برماست
وین شعله سوزان که برآمد ز چپ وراست
ازماست که‌برماست
جان گر به لب ما رسد، از غیر ننالیم
با کس نسگالیم
از خویش بنالیم که جان سخن اینجاست
ازماست که‌برماست
یک‌تن چو موافق شد یک دشت سپاه‌است
با تاج وکلاهست
ملکی چو نفاق آورد او یکه و تنها
ازماست که‌برماست
ماکهنه چناریم که از باد ننالیم
بر خاک ببالیم
لیکن چه کنیم‌، آتش ما در شکم ماست
ازماست که‌برماست
اسلام گر امروز چنین زار و ضعیف است
زین قوم شریفست
نه جرم ز عیسی نه تعدی زکلیساست
ازماست که‌برماست
ده سال به یک مدرسه گفتیم و شنفتیم
تا روز نخفتیم
وامروز بدیدیم که آن جمله معماست
ازماست که‌برماست
گوییم که بیدار شدیم‌! این چه خیالست‌؟
بیداری ما چیست‌؟
بیداری طفلی است که محتاج به‌لالاست
ازماست که‌برماست
از شیمی و جغرافی و تاریخ‌، نفوریم
از فلسفه دوریم
وز قال وان قلت‌، بهر مدرسه غوغاست
ازماست که‌برماست
گویند بهار از دل و جان عاشق غربیست
یاکافر حربی است
ما بحث نرانیم در آن نکته که پیداست
ازماست که‌برماست
*****
تا دُرودی دیگر بار ... بدرود
میرزای نی‌ریزی