مشق شب هوتوتو!!

در جراید آمده که دیگر نیازی نیست پشت کله بچه‌ها بگذارید و هی بگویید: مشقت را بنویس. گویا در عصر جدید مشق نوشتن دیگر معنایی ندارد و در واقع «مشق هوتوتو»! 
نمره‌ها هم که تبدیل به فیلم سینمایی وسترن «خوب، بد، زشت» شده.

بر عکس در زمان ما مشق و نمره دو رکن اساسی درس خواندن بود و چه ظلم‌ها که بر ما روا نمی‌شد! اما حالا نمی‌دانم دانش‌آموزان امروزی چطوری سواددار می‌شوند!

در مدارس زمان ما آموزش بر پایه نمره از صفر تا ٢٠ بود و نوازش‌های فیزیکی و عاطفی بر نمره کسب شده بسیار تأثیر می‌گذاشت. معلم وقتی با برگه امتحانی تصحیح شده وارد کلاس می‌شد، آنچنان کیفی می‌کرد که در چهره‌اش جوانی ٢٠ سال پیشش کاملاً مشهود بود. بی‌تردید تعدادی مشمول نوازش‌های معلمانه می‌شدند و همین امر کیف او را دو چندان می‌کرد.

او فاتحانه پشت میز می‌نشست و می‌گفت: حسن ٢٠، قلی:‌١٩، اکرم ١٨، و... 

همینطور پیش می‌رفت تا اسامی آنهایی که نزدیک به فلک و ترکه اناری بودند و باید سناریوی نوازش بدنی بر روی آنها در حضور شاگردان نمونه به اجرا در می‌آمد قرائت می‌شد. احمد: ٩,٧٥، غضنفر: ٥ ، پپوشته ٢.٢٥ و... 

پس از آن آنچنان نوازشی می‌شدیم که با هیچ آمپول پنسیلینی درس‌ها وارد کله‌امان نمی‌شد. 

«مصرع اول را بخوانید تا ته ریتمیک می‌روید جلو...»

تو کلاس منتظر زنگ تفریح می‌شینم
تا که این زنگ بخوره تو حیاط ول بمونم

سر زنگ هندسه می‌گم این درسا بسه
کاشکی این زنگ بخوره ول بشم توی کوچه

مبصر کلاس منم توی درس لات بازی
می‌شینم ته کلاس تا معلم نبینه

وقتی از در تو میاد تنبل کلاس می‌شم
سر امتحان و درس گیج و بی‌حواس می‌شم

من گیج و بی‌حواس می‌شم!!!

پپوشته