٤ سالگی نی‌ریزان
این هفته نی‌ریزان فارس سه سالگی را تمام کرد و به چهار سالگی رسید.
خدای را شاکریم که به ما فرصت داد این راه پرفراز و نشیب را که از ١٧ سال پیش با انتشار عصر نی‌ریز آغاز شد، ادامه دهیم و به امروز برسیم.
اکنون نی‌ریزان فارس، پایگاه خبری هورگان و ماهنامه نی‌تاک، به عنوان سه نشریه و رسانه محلی و منطقه‌ای، با نام «مؤسسه مطبوعاتی فارس پژواک نی‌ریزان» فعالیت دارند.
وقتی در ١٣ آبان ١٣٨٠ خورشیدی، انتشار دوهفته‌نامه محلی عصر نی‌ریز را آغاز کردیم، از نقش مهم رسانه‌ها و مطبوعات محلی و منطقه‌ای در حل مشکلات و توسعه جوامع محلی کمتر آگاه بودیم.
امروز می‌دانیم اگر نشریه و رسانه‌ای از رسالت خود دور نشود و صدای رسا، گوش شنوا و چشم بینای جامعه و مردمان آن باشد، می‌تواند کارستان کند. آنگونه که زین‌العابدین مراغه‌ای از آزادی‌خواهان دوره مشروطه، ١٣٠ سال پیش در روزنامه قانون نوشت:
«… در این عصر، یک روزنامه معتبر بر اوضاع یک دولت بیش از یک لشکر مظفر اثر می‌بخشد … روزنامه، سرچشمه تنظیمات دنیاست. بدون روزنامه محال است که در ایران یک وزیر قابل ظهور بکند، بدون روزنامه هیچ حق و هیچ فضیلتی نیست که از شر جهالِ مقتدر محفوظ بماند… بدیهی است که مقصود از روزنامه، نه آن اوراقی است که به حکم وزرا، محض مداحی ایشان چاپ می‌شوند … روزنامه‌ای که بخواهد یک ملتی را به حرکت بیاورد، باید خارج از اختیار وزرا، صاحب کلام آزاد و قادر نعره‌های بلند باشد …»
امروزه آن روزنامه‌ای که مراغه‌ای می‌گفت، در شکل و شمایل گوناگون و متنوعی منتشر می‌شود. از نشریات چاپی گرفته تا سایت‌های خبری، شبکه‌های رنگارنگ اجتماعی، کانال‌های پرشمار تلگرامی، رادیو، تلویزیون و اینترنت.
اما حرف همان است که او گفت؛ رسانه و نشریه - از هر نوعی - باید «صاحب کلام آزاد و قادر نعره‌های بلند» باشد تا بتواند آگاهی ببخشد، فرهنگ‌سازی کند، زبان مردم باشد، جلو فساد را بگیرد، زشتی‌ها را بزداید، و ترویج زیبایی و روشنی کند.
همه اینها را اگر در کنار هم بگذاریم، می‌شود دستور بسیار حیاتی دین ما که همان «امر به معروف» است و «نهی از منکر» . همان که امام حسین(ع) نیز برای آن حرکت کرد، با ظلم درآویخت، شهید شد و بنایی ماندگار برافراشت: بنای آزادی و آزادی‌خواهی.
رسانه‌ها بی‌تردید یکی از ابزارهای نوین و اثرگذار امر به معروف و نهی از منکرند؛ می‌توانند جامعه را از منکر دور و به معروف هدایت کنند. البته که خود نیز بسیار بیشتر از جامعه باید از منکر دور بمانند و به معروف نزدیک شوند.
آنها خود قبل از جامعه نیاز به اصلاح، پالایش و پیرایش، خودنظارتی، مواظبت و اصلاح دارند تا به خودبزرگ‌بینی و انحراف و استبداد رأی دچار نشوند و آزادی درون را به بند نکشند.
جامعه‌ای - حتی جامعه‌ای چون نی‌ریز - که بتواند چنین رسانه‌ای را دارا باشد، خود به خود به راه درست می‌افتد و از کژی به راستی می‌گراید.
اکنون که نی‌ریزان فارس گام به چهار سالگی گذاشته از خدا می‌خواهیم که در ادامه راه به ما و مردمان نجیب ما رسانه‌ای آزاد و رها از استبداد درون و بیرون عنایت کند و نعمت هدایت را به همه ما عنایت فرماید.
چنین باد
