چرا در نی‌ریز کنسرت برگزار نمی‌شود؟
وقتی صداها به مقصد نمی‌رسند! مگر شادی و نشاط هم سهمیه‌بندی شده است؟ مگر مردم نی‌ریز برای شنیدن یک موسیقی زنده، دیدن هنرمندان محبوبشان و تجربه شبی متفاوت، باید راهی شهر‌های دیگر شوند؟ چرا شهری که ظرفیت‌های اقتصادی و اجتماعی فراوانی دارد، هنوز در انتظار برگزاری یک کنسرت است؟
آخرین باری را که یک کنسرت عمومی در نی‌ریز برگزار شد، به یاد دارید؟ راغب، خواننده‌ای که آن روز‌ها هنوز به شهرت امروز خود نرسیده بود، به نی‌ریز آمد و در سالن اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی روی صحنه رفت؛ اما استقبال چندانی از این برنامه نشد. شاید همین تجربه کافی بود تا بخش خصوصی دیگر رغبتی به سرمایه‌گذاری برای برگزاری کنسرت در این شهر نشان ندهد.
در سال‌های بعد، برنامه‌هایی همچون اجرای حسن ریوندی برای خانواده‌های شرکت فولاد غدیر در دانشگاه آزاد اسلامی واحد نی‌ریز و برنامه ماهی‌صفت در ورزشگاه شهدای نی‌ریز، از معدود رویداد‌های بزرگ و شادی‌آفرینی بودند که با استقبال خوب مردم همراه شدند. برنامه‌هایی که نشان داد نی‌ریز از مخاطب علاقه‌مند به هنر و موسیقی بی‌بهره نیست، اما هنوز نتوانسته است بستر مناسبی برای تداوم چنین رویداد‌هایی فراهم کند.
نگاهی به شهر‌های دیگر استان فارس، پرسش‌های بیشتری پیش روی ما می‌گذارد. در ۲۴ شهریورماه امسال، شهرداری و شورای اسلامی شهر فسا با برگزاری کنسرت رایگان حجت اشرف‌زاده، فرصتی برای حضور خانواده‌ها در یک برنامه فرهنگی فراهم کردند. پیش از آن نیز در اردیبهشت ۱۴۰۴، کنسرت مهدی دارابی، خواننده گروه هوروش‌بند، در همین شهر برگزار شده بود. این برنامه‌ها نشان می‌دهد که برگزاری کنسرت در شهر‌های خارج از مرکز استان، حتی با مشارکت نهاد‌های شهری، امکان‌پذیر است.
چندی پیش نیز در جلسه شورای فرهنگ عمومی نی‌ریز، بر ضرورت برگزاری کنسرت و ایجاد نشاط اجتماعی تأکید شد. پیگیری‌های نی‌ریزان فارس نشان می‌دهد که حتی از مؤسسه آوا سازان ارغنون، به مسئولیت آقای روانشاد، برای برگزاری چنین برنامه‌ای دعوت شده و موضوع هزینه‌ها و مسائل مالی نیز مطرح شده است. با وجود این پیگیری‌ها، آنچه تاکنون مشخص شده، ناتوانی شهرداری در تأمین هزینه‌های برگزاری کنسرت است.
اما آیا ناتوانی شهرداری باید به معنای پایان این مطالبه باشد؟ آیا نمی‌توان به جای انتظار برای تأمین تمام هزینه‌ها از سوی یک نهاد، راهی برای مشارکت مجموعه‌ای از ظرفیت‌های اقتصادی و اجتماعی نی‌ریز پیدا کرد؟
نی‌ریز شهری صنعتی و برخوردار از شرکت‌ها، کارخانه‌ها و مؤسسات اقتصادی متعدد است. مجموعه‌هایی که از ظرفیت‌ها و امکانات این شهرستان بهره می‌برند و می‌توانند در کنار فعالیت‌های اقتصادی خود، سهمی نیز در مسئولیت اجتماعی داشته باشند. چه مانعی وجود دارد که بخشی از هزینه‌های یک رویداد فرهنگی با مشارکت همین مجموعه‌ها تأمین شود؟ آیا نمی‌توان با تشکیل یک کارگروه مشترک میان شهرداری، شورای شهر، اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی، شورای فرهنگ عمومی و بخش خصوصی، زمینه برگزاری یک کنسرت را فراهم کرد؟
البته نباید از واقعیت‌های اقتصادی و هزینه‌های سنگین برگزاری کنسرت غافل شد. تأمین دستمزد هنرمند، هزینه‌های فنی، سالن، تبلیغات و سایر مخارج، نیازمند برنامه‌ریزی و منابع مالی مشخص است. از همین رو، صرف تأکید بر ضرورت برگزاری کنسرت کافی نیست. اگر مسئولان فرهنگی بر این مطالبه تأکید دارند، باید برای تأمین هزینه‌ها نیز راهکاری عملی ارائه دهند و مسیر تحقق آن را هموار کنند.
شاید بد نباشد شورای فرهنگ عمومی نی‌ریز که بر ضرورت برگزاری کنسرت تأکید کرده است، این بار با دعوت از صنایع، کارخانه‌ها، مؤسسات اقتصادی و فعالان بخش خصوصی، زمینه یک هم‌افزایی واقعی را فراهم کند. می‌توان با مشارکت چند مجموعه، هزینه‌ها را تقسیم کرد تا بار مالی سنگینی بر دوش یک نهاد یا سرمایه‌گذار قرار نگیرد.
مردم نی‌ریز بار‌ها نشان داده‌اند که از برنامه‌های فرهنگی و هنری استقبال می‌کنند. آنچه جای خالی‌اش احساس می‌شود، برنامه‌ریزی، حمایت و اراده‌ای مشترک برای تبدیل این علاقه به یک رویداد واقعی است.
مردم نی‌ریز هنوز منتظرند. منتظر شبی که صدای موسیقی در شهرشان بپیچد، خانواده‌ها در کنار هم لحظاتی شاد را تجربه کنند و نام نی‌ریز نیز در تقویم رویداد‌های فرهنگی استان فارس جایگاهی شایسته داشته باشد.
شاید آن شب، بیش از آن که به یک خواننده مشهور نیاز داشته باشد، به همدلی و مسئولیت‌پذیری مسئولان و صاحبان صنایع نیاز دارد.
عکس:
حمید حق‌شناس/ کنسرت راغب/ دی ۱۴۰۲
