گذوشتم بری روز مبادا
طلعت گفت:
- روم سیا بی‌بی. بدموقع‌ام اومدم. خوو نبودی؟
- نه طلعت. نه، طوری شده؟
طلعت به مِن و مِن افتاد...
- والا چی‌چی بگم بی‌بی؟
- هاااا؟ چی‌چی؟ چطو شده؟
- نه بی‌بی، نه، فقط!
- وووی، جون بکن طلعت، خو چته؟
- روم سیا بی‌بی، اومدم بینم داری یه ده دوازده تومن قرضُم بیدی؟
- ده دوازده مِلیون؟
-ها بی‌بی...
- وووی طلعت، تو پول‌خورَک دری؟ مِخِی چیکار‌ای همه پول؟ تا اونجِی که من می‌فمم اهل رِخت و پاش و بزک دوزکم خو نیسی.
- چی بگم والا بی‌بی؟ میدونین که محمود یه ماهه کارش تعطیل شده. اول مهره، دَسِمون خیلی خالیه. پول فُرم بچه‌ها مونده. پول شهریه‌شون. دفتر و مداد و خودکار. کمِ کم بیس تومن میشه. موندم چیکار کنم.
بی‌بی نفس عمیقی کشید.
- جون خودُم نواشه طلعت، جون تو، جون گلابو، ندرم، اگه داشتم خو منه می‌شناسی چقد دس و دلوازم.
طلعت خانم آهی عمیق کشید و بلند شد...
- کجااااا؟ حالا بودی...
- نه بی‌بی جون، برم بینم بایه چه گِلی به سرُم بگیرم.
در که بسته شد رو کردم به بی‌بی.
- نداشتی بی‌بی بهش قرض بدی؟
- نع!
- هیچی؟
- نع!
- همین امروز ۳۰ تومن انجیر فروختین که...
- به تو رفطی ندره... اونه گذوشتم بری روز مبادا.
از جایم بلند شدم و رفتم سراغ کیفم...
- کجااااا؟
- میرم یه پنج شیش تومنی تو کارتمه بدم به طلعت خانم و بیام.
- بری چه؟
- برا اینکه این پولو گذوشتم برا روز مبادا بی‌بی.
