همه در دنيا قربانى مى‌شوند
- اگر ائمّه (علیهم السّلام) فرموده‌اند در زندگى دنیا صابر باشید براى این است که به مقام رضا برسید. چون بعد از مقام صبر، مقام رضاست؛ باید صبر کرد. زندگى دنیا همیشه همین‌طور بوده است. اگر هزار سال هم در این دنیا باشید همین‌طور است. یک شب سرد است یک شب گرم، گاهى باران هست گاهى نیست، یک شب رزق انسان زیاد است و یک شب کم است، یک شب مریض است و یک شب سالم. خاصیت عالم طبیعت این است. اگر از گذشته‌ها هم خبر بگیرید همین‌طور بوده است؛ لذا آنها که خیلى رند هستند مى‌گویند آن چیزهاى دنیا که ناگوار است به درد نمى‌خورد، آنها را رها کن؛ چیزهاى خوبِ آن هم دوام ندارد، پس از چند روز ورق بر مى‌گردد و از بین مى‌رود؛ پس، از خیر خوب و بدش مى‌گذریم و قشنگ و زشتش را رها مى‌کنیم، آن‌وقت آدم راحت مى‌شود.
شنیده‌اید که مى‌گویند فلانى اگر دندان طمعش را بکند خوب مى‌شود؛ آن‌وقت است که عالَم برایش قشنگ مى‌شود. یعنى در تندى‌ها و ترشى‌هاى زندگى یک نوع شیرینى احساس مى‌کنید که در خودِ شیرینى‌ها نیست، براى اینکه صبر کردید و به این گردنه رسیدید.
- مَن عَرَفَ نَفسَهُ عَرَفَ رَبَّهُ؛ کسى که نَفْس خود را بشناسد، خدا را شناخته است. یعنى معدن صفات و اخلاق خوب، نَفْس خود انسان است. هر حدیثى که در کتاب‌ها مى‌خوانى، خزانه‌اش در نَفْس خود شماست؛ سرچشمه‌اش در نَفْس خود شماست. کمى تلاش کنید تا خاک و گِل دنیا عقب برود، آنگاه از چشمه آب مى‌خورید؛ دیگر مجبور نیستید کوزه را به این طرف و آن طرف ببرید.
- همه در دنیا قربانى مى‌شوند؛ یک عدّه قربانى مال و ریاست و شهوت، و عدّه‌اى هم قربانىِ راه خدا و خوبى‌ها و صفات نیک. محبّت انسان را قربانى مى‌کند. اگر به سوى خدا و ائمه (علیهم السّلام) و مؤمنان باشد، جاى خوبى قربانى مى‌شود.
- با غربت بساز! اگر در کثرت و جمعیّت هم هستى غربت خودت را پیدا کن که عزیزى و تنها در دست خدایى. هر جا خودت را و تنهاییت را پیدا کنى، خدا آنجاست، در خانه باشى یا در جمعیّت. هرکس با خداى خودش خلوت کند تمام مشکلات خود و طایفه‌اش را حل مى‌کند، چون وقتى مشکلات را از سر خودش رفع کند از سر آنها نیز رفع مى‌شود.
بیخود نیست که مى‌گویند اگر مؤمنى در یک خانواده باشد برکت بر آنجا مى‌بارد. مؤمن اگر در یک شهر باشد بلا از آنجا مى‌رود؛ لذا خیلى از کارهاى ما را موالیانمان مى‌کنند و ما زندگیمان را مى‌کنیم. اطراف ما را از مشکلات خلوت مى‌کنند و کار را بر ما سبک مى‌کنند، این هنر ما نیست.
در مملکت هم همین‌طور است. ان‌شاءالله بزرگان ما هم این مطلب را درک کنند. اشخاص بزرگى در مملکت هستند که خودشان را تمیز مى‌کنند و خلوت مى‌کنند. اینها دارند کار مى‌کنند و اوضاع را خلوت مى‌کنند. آن‌وقت متصدیان ما از بالا تا پایین جلوى پایشان را مى‌بینند. کار‌ها از بالا درست مى‌شود ولى شما هم طالب و مایل باشید. حقیقتش از بالاست.
