مبارزه سخت در مسیر موفقیت
تیم والیبال بانوان اتحاد مشکان، متشکل است از دختران و مادرانی که با وجود کمبود امکانات، سالن فرسوده، مشکلات رفتوآمد و مسئولیتهای زندگی، سالهاست در مسابقات مختلف شهرستانی و استانی میدرخشند. آنها میگویند تنها خواستهشان داشتن حداقل امکانات برای ادامه راهی است که با عشق آغاز کردهاند و همچنان با انگیزه در تمرینات و مسابقات حاضر میشوند و برای موفقیت مبارزه میکنند.
سعیده شمسی، ۳۰ ساله، از ۱۵ سالگی والیبال را آغاز کرده. او میگوید با وجود علاقه زیادش به والیبال، در آن سالها انتخاب دیگری در مشکان وجود نداشته و عملاً والیبال تنها رشته فعال برای دختران بوده است.
او درباره افتخارات تیم میگوید: «دو بار در مسابقات شهرستان قهرمان شدیم و دو بار هم به فینال رسیدیم که به خاطر کرونا مسابقات نیمهتمام ماند. در مسابقات چندجانبه آباده هم چندین بار مقامهای اول تا سوم را کسب کردیم.»
شمسی از کمبود امکانات ورزشی در مشکان گلایه دارد و میگوید:
«والیبال مشکان از نظر امکانات واقعاً شرایط سختی دارد؛ از توپ و تجهیزات گرفته تا سالن ورزشی. ما فقط یک سالن داریم و نمیتوانیم آنطور که باید، سانس تمرین بگیریم.»
او که مربی فوتسال نیز هست، ادامه میدهد: «الان فوتسال هم در همین سالن تمرین میکند و همه، از بانوان تا آقایان، مجبورند از همین یک سالن استفاده کنند.»
شمسی یکی از بهترین خاطرات ورزشیاش را مربوط به مسابقات جام فجر نیریز میداند: «در نیمهنهایی مقابل تیم ماهان، یک گیم را ما بردیم و یک گیم را آنها. در گیم سوم، نتیجه ۱۴ بر ۱۱ به سود ماهان بود و فقط یک امتیاز تا پیروزی فاصله داشتند، اما ما با تعصب و انگیزه بازی را برگرداندیم و ۱۶ بر ۱۴ پیروز شدیم.»
او تلخترین خاطرهاش را مصدومیت رباط پا در فینال مسابقات آباده در سال ۱۴۰۴ عنوان میکند؛ مصدومیتی که هنوز هم با آن درگیر است.
زینب ذکایی، دیگر بازیکن ۳۰ ساله تیم اتحاد، حدود ۱۰ تا ۱۲ سال است والیبال بازی میکند. او نیز معتقد است دختران مشکان انتخاب زیادی برای ورزش نداشتهاند، اما حالا والیبال بخشی جدانشدنی از زندگیشان شده است.
او درباره وضعیت تنها سالن مشکان میگوید: «فقط یک سالن داریم که آن هم بیشتر مناسب والیبال است و امکانات رشتههای دیگر را ندارد. حتی بچههای فوتسال مجبورند برای تمرین مناسب، بعضی وقتها به خارج از مشکان بروند.»
ذکایی از دوران کرونا به عنوان یکی از سختترین دوران ورزشیشان یاد میکند و میگوید:
«یکی دو سال تمرینات برگزار نمیشد و این شرایط برای ما خیلی سخت بود، چون ورزش تنها سرگرمی ما در مشکان است.»
او آسیبدیدگیهای متعدد بازیکنان، از دررفتگی دست و پا تا شکستگی بینی را بخشی از سختیهای مسیرشان میداند و تأکید میکند: «با وجود همه این مشکلات، باز هم با انگیزه به تمرینات و مسابقات ادامه دادیم.»
ذکایی نبود سالن استاندارد را بزرگترین مشکل ورزش مشکان میداند و میگوید: «واقعاً استعدادهای زیادی در مشکان وجود دارد. ما بدون امکانات در مسابقات شرکت میکنیم و مقام میآوریم. برای شهری با حدود هشت هزار نفر جمعیت، داشتن فقط یک سالن کوچک واقعاً کم است.»
فهیمه هدایتی ۳۳ ساله با حدود ۱۵ سال سابقه والیبال میگوید والیبال نخستین رشتهای بوده که وارد آن شده و اکنون در کنار آن ایروبیک و پیلاتس هم کار میکند.
او درباره وضعیت فضای ورزشی مشکان میگوید: «تنها باشگاه بدنسازی مشکان فضای مناسبی ندارد؛ نیمی از آن برای بدنسازی استفاده میشود و در نیم دیگر پیلاتس کار میکنیم.»
هدایتی میگوید تیم اتحاد در مسابقات مختلف شهرستانی بارها مقام کسب کرده و امسال نیز برای مسابقات استانی ثبتنام کرده بودند، اما به دلیل شرایط جنگ نتوانستند شرکت کنند.
او از روزهایی یاد میکند که تیم زیر نظر سپاه فعالیت میکرد: «سالن سپاه در مشکان خیلی کوچک بود و جلوی در آن گودال داشت. وقتی باران میبارید، کف سالن پر از آب میشد، اما باز هم تمرینات را تعطیل نمیکردیم.»
هدایتی یکی از خاطراتش را اینگونه تعریف میکند: «دخترم یک ساله بود و در مشکان برف شدیدی میبارید، اما من او را با لباس گرم به سالن بردم تا تمرینم را از دست ندهم.»
او همچنین از سیستم گرمایشی و سرمایشی نامناسب سالن گلایه دارد: «۲ کولر کوچک در تابستان اصلاً جوابگو نیست و زمستانها هم فقط یک بخاری داریم که سالن را گرم نمیکند.»
آمنه فریدونی، ۲۷ ساله و بازیکن پست سرعتی تیم، حدود ۹ سال است والیبال بازی میکند. او میگوید بسیاری از اعضای تیم مادر هستند و ناچارند فرزندانشان را نیز به مسابقات ببرند.
او میگوید: «وقتی تیمهای دیگر در خوابگاه استراحت میکنند، ما باید بچههایمان را آرام کنیم و بخوابانیم، اما با این حال باز هم مقام میآوریم.»
ناهید شمشیری، ۲۶ ساله و مادر دو فرزند میگوید هیچوقت نتوانسته والیبال را کنار بگذارد. او از وضعیت نامناسب کفپوش سالن انتقاد میکند و میگوید بازیکنان مدام روی زمین لیز میخورند.
شمشیری درباره مسابقات چندجانبه مشکان میگوید: «فضای سالن آنقدر کوچک بود که تماشاگران روی زمین نشسته بودند و بازیکنان هنگام خروج توپ، جایی برای حرکت نداشتند.»
او یکی از خاطراتش را اینگونه تعریف میکند: «پسرم فقط دو ماه و نیم داشت که او را با خودم به مسابقات نیریز بردم. تیمهای دیگر با آرامش کنار هم بودند، اما ما هر کدام یک بچه در بغل داشتیم و همزمان باید از فرزندمان مراقبت میکردیم.»
حکیمه زینلپور بازیکن و مربی درجه ۳ والیبال نیز از محدودیت امکانات ورزشی در مشکان گلایه دارد. او میگوید حتی برای شنا باید به نیریز یا هرات رفت.
او یکی از خاطرات جالبش را مربوط به مسابقات آباده میداند: «به خاطر قطعی برق، بعضی بازیها ساعت ۵ صبح یا ۱۲ شب برگزار میشد. تیم شیراز با ظاهری مرتب و آماده وارد زمین شد، اما ما خوابآلود بودیم و مدام به صورتمان آب میزدیم تا بیدار بمانیم، با این حال قهرمان شدیم.»
فرشته صابری ۳۰ ساله نیز ۱۵ سال است والیبال بازی میکند. او از روزهایی میگوید که بلافاصله بعد از تعطیلی مدرسه، همراه دوستانش مستقیم به سالن میرفتند تا تمرین کنند.
او با شوخی میگوید: «وقتی به مسابقات میرویم، انگار مهدکودک همراه تیم است؛ چون بیشتر بازیکنان بچههای کوچکشان را هم میآورند.»
صابری میگوید حتی در دوران بارداری و پس از زایمان نیز از والیبال دور نشده است: «در دوران بارداری به سالن میرفتم و بازی بچهها را تماشا میکردم. بعد از سزارین هم وقتی نوزادم فقط یک ماه داشت، دوباره به تمرین برگشتم.»
سلیمه مرادی، متولد ۱۳۶۹ و مربی تیم اتحاد زنان مشکان، از سال ۱۳۹۲ مربیگری را آغاز کرده. او دارای مدرک مربیگری درجه ۲ والیبال، داوری درجه ۳ والیبال، درجه ۳ دوومیدانی و آمادگی جسمانی است.
مرادی میگوید: «از دوران ابتدایی والیبال بازی میکردم و در دانشگاه هم رشته تخصصیام والیبال بود.»
او دلیل فعالیت نکردن در داوری را سختی رفتوآمد و تمرکز بیشتر روی مربیگری عنوان میکند.
مرادی حدود ۱۰ تا ۱۲ سال است با تیم اتحاد کار میکند و از شاگردانش رضایت کامل دارد. او میگوید: «فضای سالن بسیار کوچک است و دور زمین فقط حدود دو متر فضا وجود دارد. با این حجم از متقاضی و رشتههای مختلف، واقعاً سالن پاسخگو نیست.»
او ادامه میدهد: «حتی قصد داشتم یک تیم جدید تشکیل دهم، اما به دلیل نبود زمان خالی برای تمرین، فعلاً امکانش وجود ندارد.»
مرادی درباره افتخارات تیم اتحاد میگوید: «در بیشتر مسابقاتی که شرکت کردیم مقام آوردیم. دو سال بعد از تشکیل تیم، در لیگ دسته دو نیریز قهرمان شدیم. سال ۱۴۰۳ هم در سه جام مختلف شرکت کردیم و در هر سه جام عنوان قهرمانی را به دست آوردیم.»
او همچنین به سطح بالای مسابقات آباده اشاره میکند و میگوید بسیاری از تیمها از بازیکنان غیربومی استفاده میکردند، اما تیم اتحاد با بازیکنان خودش موفق به قهرمانی شد.
مرادی مهمترین خواسته تیم را حمایت مسئولان میداند و میگوید: «هزینه رفتوآمد به مسابقات زیاد است و بیشتر مواقع با خودروهای شخصی سفر میکنیم. تنها انتظار ما حمایت و فراهم شدن حداقل امکانات است.»
او در پایان میگوید نگاه مردم نسبت به ورزش بانوان در سالهای اخیر بهتر شده و همین موضوع باعث دلگرمی ورزشکاران زن مشکان است.
