شبی با بر و بچه‌های قد و نیم‌قد کشتی
مصطفی صفی، رئیس هیئت: تلاش دارم علاوه بر کشتی، چراغ سایر ورزش‌ها نیز روشن بماند سالن کشتی نی‌ریز، با تشک‌های قدیمی و فضای محدودش، همچنان شلوغ‌ترین پاتوق نوجوانانی است که رؤیای قهرمانی دارند. در میان صدای ضربه‌زدن‌ها و نفس‌های بریده، مربیانی ایستاده‌اند که سال‌هاست این رشته را زنده نگه داشته‌اند. این گزارش، روایت یک عصر تمرینی در سالن کشتی و گفت‌وگویی نزدیک با مربیان و کشتی‌گیران رده پایه است.
عین‌اله زارع، مربی باسابقه رده‌های پایه، گوشه سالن ایستاده و همزمان هم تمرین را هدایت می‌کند، هم حواسش به بچه‌های کوچک‌تر است. زارع با نگاهی به سالن می‌گوید: «در همین سانس ۵۰ تا ۶۰ نفر تمرین می‌کنند؛ از خردسال گرفته تا نوجوان. این تعداد در این فضا، واقعاً نفس‌گیر است. سه روز در هفته کلاس داریم و جمعه‌ها هم سه ساعت تمرین ویژه می‌گذاریم.»
ادامه می‌دهد: «نونهالان ما در استان پنج مدال گرفتند؛ دو مدال برنز از سانس آقای قلمداد، دو برنز و یک نقره هم از شاگردان ما.»
وی ادامه می‌دهد: «برای اعزام‌ها معمولاً وسیله نقلیه نداریم. گاهی شهرداری کمک می‌کند، اما بیشتر وقت‌ها نه. بچه‌ها باید همه هزینه‌ها از جمله شام، صبحانه، ناهار و... را بپردازند که با این وضعیت بد اقتصادی واقعاً برای آنان سخت است.»
زارع معتقد است مشکل اصلی، نبود سازوکار مشخص مالی است: «اداره ورزش باید صندوقی داشته باشد و کمک‌ها را عادلانه تقسیم کند. نباید بعضی رشته‌ها حمایت شوند و کشتی نه.»
در سالن، پسران زارع هم مشغول تمرین‌دادن هستند. عین‌اله می‌گوید: «دو تا از پسرهایم از سن ۸-۹ سالگی کشتی را نزد خودم شروع کردند. پسر بزرگم محمدعلی مربی و پسرکوچکترم محمدجواد داور است. وقتی داور از استان می‌آید، برای هر بازی دو سه میلیون می‌گیرد، اما پسر من رایگان برای مسابقات استانی و آموزشگاه‌ها سوت می‌زند. انگیزه دارند، اما حمایتی نیست.»
محمدعلی، مربی ۲۸ ساله و داور ملی، سه سال است مربیگری می‌کند و شاگردانش مقام‌های استانی دارند.
وقتی از او درباره وضعیت آموزش می‌پرسیم، بدون مکث می‌گوید: «بزرگ‌ترین مشکل رده پایه، فضای مجازی است. بچه‌ها تمرکز ندارند. خیلی‌هایشان برای تفریح می‌آیند؛ شاید یک‌چهارم دنبال قهرمانی باشند.»
بعد از چند لحظه سکوت اضافه می‌کند: «ضعف دیگر، بی‌توجهی خانواده‌هاست. بچه‌ای دو سال می‌آید تمرین، اما خانواده‌اش را هنوز ندیده‌ایم.»
وی ادامه می‌دهد: «کشتی ورزش بسیار سختی است. بچه‌ها می‌آیند دو سال کار می‌کنند، نتیجه‌ای نمی‌گیرند و نهایتاً سوم استان می‌شوند. بعد می‌گویند ما نتیجه‌ای نگرفته‌ایم و می‌خواهیم به سمت فوتبال برویم. از آن طرف اگر آسیبی ببیند، با وجود اینکه ممکن است استعداد زیادی هم داشته باشد، خانواده دیگر اجازه نمی‌دهد در تمرینات شرکت کند و از او حمایت نمی‌کنند.
البته خیلی از آنها به سن ۱۸-۱۷ سالگی که می‌رسند، مجبور می‌شوند به دنبال کار، سربازی یا دانشگاه بروند.»
محمدعلی خاطره‌ای تعریف می‌کند که هنوز هم برایش سنگین است: «برای مسابقات اُپن، چهار کیلو اضافه وزن داشتم. سه روز سخت رژیم گرفتم. پنج دقیقه مانده به پایان وزن‌کشی هنوز ۱۰۰ گرم بالا بودم. دوبنده را کوتاه کردند، زیر تشک رفتم و بالاخره رسیدم. سخت‌ترین روز عمرم بود.»
به عقیده محمدعلی زارع، برای ساخت یک تیم رقابتی، باید هیئت سعی کند مسابقات و اردو‌های زیادی برگزار کند. می‌گوید: «اگر ما اردوی تمرینی مشترکی هم می‌رویم، با هزینه شخصی بچه‌هاست. در این مورد خانواده باید پای کار باشد.»
محمدجواد، برادر کوچک‌تر، ۲۳ ساله است و امسال داور درجه B ملی شده. وی می‌گوید: «بر اساس علاقه‌ای که به کشتی داشتم و مدرک مربیگری که برادرم داشت، گفتم من هم مدرک داوری بگیرم که یک تیم کامل شود.»
او در کنار داوری هنوز کشتی هم می‌گیرد می‌گوید: «پارسال اول استان بزرگسالان شدم و انتخابی تیم‌ملی هم شرکت کردم.»
او هم از سالن گلایه دارد: «وسایل از سال ۸۹ و ۹۰ مانده. اتاق هیئت همان رختکن مربیان است. اگر مهمان بیاید باید همان‌جا بنشیند.»
وی یک خاطره ورزشی نیز تعریف می‌کند: «در سال ۹۳ من سنم ۷ روز نسبت به رده سنی خردسالان زیاد بود. در حالی که اولین مسابقه استانی‌ام بود، پدرم و آقای گلبو مربی‌ام بودند و به شدت استرس داشتم. وزن‌کشی انجام شد. در آنجا جدول‌نویس به مربی‌ها گفته بود سن من زیاد است و نمی‌توانم در مسابقات شرکت کنم. ما به خوابگاه رفتیم و مربیان هم به من چیزی نگفتند. من هم خوابیدم. صبح آقای شاهرخی جدول‌نویس مسابقات به مربیان زنگ زده و خبر داده بود که مرا وارد جدول کرده‌اند. در آن مسابقه با ناداوری باعث شدند من شکست بخورم و سوم شوم.»
گوشه سالن با چند نفر از بچه‌ها گفت‌و‌گو می‌کنیم. هر یکی دنیای خودش را دارد.
امیرحسین زارع ۱۵ ساله، حدود سه و نیم چهار سال است کشتی می‌گیرد.
یک دومی و دو بار سومی استان، از مقام‌های اوست. او همچنین در لیگ نوجوانان کشور شرکت داشته.
عاشق کشتی است با این حال می‌گوید: «قارچ روی تشک‌ها زیاد است، البته مربیان مدام تشک‌ها و محیط را ضدعفونی می‌کنند ولی کافی نیست. اگر بهداشت در این مورد نظارت بیشتری انجام دهد خیلی خوب می‌شود.»
محمدامین خواجه‌زاده ۱۴ ساله دو سال و نیم است کشتی می‌گیرد. دو مقام سوم استان، سه مقام دومی استان و دو بار شرکت در مسابقات کشوری را در کارنامه دارد.
می‌گوید: «توقع داریم از ما و مربیانمان بیشتر حمایت کنند. مربیان زحمت می‌کشند و با ماشین‌های شخصی و گاه هزینه خودشان ما را به اردو می‌برند.»
معین هاشمی ۱۳ ساله دو سه سال است کشتی می‌گیرد.
پسرعمو، عمو و پدرش کشتی کار می‌کرده‌اند و از همین جهت او هم کشتی‌گیر شده است. کسی که یک بار قهرمان استان، دو بار دوم استان و یک بار نیز در استان مقام چهارم را کسب کرده.
از تشک، وسایل بدنسازی و کمد‌های سالن راضی نیست و می‌گوید اگر اینها تعویض شود خیلی خوب می‌شود.
در مورد یکی از خاطراتش می‌گوید: «سال گذشته که به مسابقات کشوری رفتیم، در مسابقات رده‌بندی به خاطر ۱۵۰ گرم نتوانستم در مسابقات شرکت کنم که خاطره بسیار بدی بود.»
امیرمحمدخواجه‌زاده ۱۴ ساله، سه سال است کشتی می‌گیرد.
چهار بار سومی استان و یک نائب قهرمانی در استان از دستاورد‌های اوست. می‌گوید: «چند وقت پیش مسابقات شیراز بودیم که از چهار نفر، سه نفر مقام آوردیم که خاطره خوبی بود.»
سبحان تاتی ۱۳ ساله یکی دو سال است کشتی می‌گیرد. فوتبال و ژیمناسیک را امتحان کرده، اما در نهایت با تماشای مسابقات کشتی در تلویزیون، رشته کشتی را انتخاب کرده است.
دو بار سومی استان و یک بار دومی استان از مقام‌هایی است که سبحان کسب کرده است.
افشین هاشمی ۱۱ ساله کشتی را دوست دارد و دوسه سال است کشتی می‌گیرد.
تا به حال در شهر‌های گوناگون مقام‌های اول تا سومی را کسب کرده.
ابوالفضل زردشت ۱۵ ساله حدود یکی و نیم دو سال است کشتی می‌گیرد. فوتبال را دوست داشته، اما کشتی را ترجیح می‌دهد.
تابه حال در شهر‌های لار، جهرم و... مقام‌های اولی تا سومی را کسب کرده.
محمدمتین زارع ۱۳ ساله دوسال است کشتی می‌گیرد و تابه حال چند مقام کسب کرده.
از مربیانش راضی است و همه چیز را خوب می‌داند. می‌گوید اگر یک روز کلاس برگزار نشود، خیلی ناراحت می‌شوم. بهترین ورزش، کشتی است.
ابوالفضل هاشمی ۱۱ ساله در مدرسه با بچه‌ها کشتی می‌گرفته و از این رو به پدرش گفته او را در کلاس‌های کشتی ثبت‌نام کنند و افسوس می‌خورد از اینکه در مدرسه، تمرین کشتی وجود ندارد.
پس از شنیدن صحبت‌های کشتی‌گیران با مصطفی صفی، رئیس هیئت کشتی نی‌ریز هم گفت‌و‌گو کردیم
وی اظهار داشت: «از روزی که شروع کردیم تا امروز با تلاش مربیان و اعضای هیئت به جایگاه خوبی در استان رسیده‌ایم و همه مربیان به عرصه کشتی بازگشته‌اند و آرامش بر فضای کشتی حاکم شده است تا با کمترین حاشیه ورزشکار تربیت شود.»
او درباره‌ی حمایت مادی و معنوی از مربیان گفت: «هیئت همه هزینه‌های جاری سالن از جمله آب، برق، گاز، بیمه سالن، تعمیرات و اجاره‌ی آن به اداره‌کل را نیز از منابع دیگری تأمین کرده تا مربیان با خیال راحت‌تری کار کنند.»
رئیس هیئت کشتی به موضوع تجهیزات و امکانات نیز پرداخت و گفت: «تشک‌های فعلی برای تمرین قابل استفاده‌اند، ولی درصدد تهیه‌ی تشک جدید هستیم. یک تشک هم مخصوص مسابقات در انبار اداره ورزش و جوانان داریم.»
او درباره‌ی وضعیت کمد‌ها و وسایل بدنسازی سالن افزود: «کمد‌های قدیمی باعث قارچ و بیماری می‌شوند، اما، چون جزو اموال اداره هستند، نمی‌توان آنها را دور انداخت. وسایل بدنسازی هم قرار است به بیرون سالن منتقل شود تا فضای بیشتری برای تمرین داشته باشیم. در حال حاضر، هرکس بخواهد بدنسازی کند، می‌تواند از سالن‌های تخصصی شهر استفاده کند که امکانات و مربی ویژه دارند.»
صفی با اشاره به رعایت نکات بهداشتی در تمرینات گفت: «بروز قارچ پوستی در کشتی اتفاقی طبیعی است، اما ما در این مدت نظافت سالن و تشک‌ها را با دقت انجام داده‌ایم تا آسیب به حداقل برسد.»
وی در پایان گفت: من به عنوان یک خادم کوچک ورزش و با توجه مسئولیتم در مدیریت برق، تلاش دارم علاوه بر کشتی، چراغ سایر ورزش‌ها نیز روشن بماند. در همین راستا تمام تلاش خود را خواهم داشت تا در دوره مدیریت جدید اداره ورزش و جوانان نهایت همکاری را با این اداره مانند گذشته داشته باشیم.
