تنها چمن طبیعی استادیوم شهدای نی‌ریز

چند سال پیش وقتی چمن طبیعی شماره یک استادیوم شهدا از بین رفت و جای آن چمن مصنوعی نشست، انتقاد‌های زیادی مطرح شد. بسیاری همان زمان می‌گفتند نباید تنها چمن طبیعی شهر را از دست داد. با این حال، آن روز‌ها هنوز یک امید باقی بود؛ زمین کوچک شماره ۲ که تنها چمن طبیعی استادیوم به شمار می‌رفت.

اما همین زمین هم از یکی دو سال پیش آرام‌آرام رو به خشکی رفت. مسئولان ورزش و جوانان و هیئت فوتبال دلیل را کمبود آب عنوان کردند، در حالی که برخی منتقدان معتقد بودند مشکل تنها آب نیست و ضعف مدیریت نقش مهمی در این اتفاق داشته است. نتیجه هر چه بود، سرانجام به خشکی دلخراش آخرین چمن طبیعی استادیوم انجامید.

امسال، اما به لطف بارش‌های خوب، نشانه‌هایی از بازگشت چمن در این زمین دیده می‌شود؛ نشانه‌ای که شاید آخرین فرصت برای احیای آن باشد. فرصتی که اگر جدی گرفته نشود، ممکن است برای همیشه از دست برود.

پیشتر کارشناسان در مصاحبه با نی‌ریزان فارس گفته بودند هنوز همه چیز از دست نرفته. چون چمن این زمین از نوع باغی است و به گفته آنان حتی اگر ظاهر چمن خشک شده باشد، ریشه آن در شرایط سخت می‌تواند زنده بماند و دوباره رشد کند. آنها معتقد بودند این زمین باید مانند بخشی از فضای سبز شهر حفظ شود؛ همان‌طور که باغ‌ها و درختان اطراف شهر نگهداری می‌شوند، این زمین هم نیاز به مراقبت و توجه دارد.

کارشناسان همچنین تأکید می‌کنند که با یک برنامه علمی در زمینه آبیاری، کوددهی و آفت‌زدایی می‌توان چنین زمینی را سال‌ها حفظ کرد. استفاده از گونه‌هایی مانند بلوگراس کنتاکی، چچم چندساله و فستوک بلند از بهترین گزینه‌ها برای زمین‌های ورزشی است و اگر کار مدیریت شود، این زمین همچنان می‌تواند کیفیت مناسبی داشته باشد.

در این میان، نگاه‌ها به مدیریت جدید ورزش و جوانان است. رئیس جدید که خود از دل فوتبال برآمده، بهتر از هر کسی می‌داند زمین چمن طبیعی چه ارزشی برای ورزشکاران دارد. شاید وقت آن رسیده باشد که با دعوت از چند کارشناس متخصص، وضعیت این زمین بررسی و برنامه‌ای علمی برای احیای آن تدوین شود.

تجربه گذشته نشان می‌دهد که نگهداری از چنین زمینی بدون نیروی انسانی مسئول و دلسوز ممکن نیست.

در آن سال‌ها که جناب آقای حسین یگانه از این چمن نگهداری می‌کرد، وضعیت آن قابل قبول بود؛ موضوعی که نشان می‌دهد گاهی یک نیروی متعهد می‌تواند تفاوت‌های بزرگی ایجاد کند.

امروز آخرین چمن طبیعی استادیوم شهدا، هرچند آرام، اما هنوز نفس می‌کشد. اگر اراده‌ای برای حفظ آن باشد، می‌توان دوباره آن را زنده کرد. اما اگر این فرصت هم از دست برود، دیگر از «دریغ» و «افسوس» کاری بر نمی‌آید.