خودت باش ولی نسخه‌ی روشن‌تر خودت
/ زندگی یه میدونه. پر از رودای وسوسه. پر از لحظه‌های تشنگی. تشنگیِ پول، تشنگیِ قدرت، تشنگیِ دیده شدن.
پس هر چیزی که دیدی، سمتش نرو. هر آبی، آب زلال نیست. هر راحتی، راه درست نیست. یه وقت می‌بینی فقط یه جرعه، یه تصمیم کوچیک، تو رو از مسیر جدا می‌کنه.
کم بخور. کم بردار. همراه بمون. پاک بمون. صبور بمون.
چون خدا هنوزم با صابراس؛ و همراه اوناس، همونایی که خودشونو نگه می‌دارن؛ و تو امتحانا، تو وسوسه‌ها، تو تنهاییِ راه، کم نمیارن.
/ همیشه یه چیزی هست که بخواد ناامیدت کنه، بترسونه، زمین‌گیرت کنه. همون جالوتته.
ولی اگه دلت پر باشه از صبر... اگه قدم‌هاتو با خدا ورداری... اگه بدونی تنها نیستی... اون‌وقت نمی‌ترسی. جا نمی‌زنی. نمی‌بُری.
پس دعا کن. ساده. ولی واقعی؛ و بگو:
خدایا، صبر بده. قدرت بده. یاری بده.
بعضی وقتا، فقط همین سه‌تا دعاست که نجاتت می‌ده.
/ شاید کم باشی. شاید ضعیف باشی. شاید دستت خالی باشه. ولی اگه دلت پر باشه از خدا، نترس. وا نَده. عقب نکش.
با خدا باش، پشتت قرصه. اگه حق با تو باشه، کم نمی‌یاری.
اگه دل بدی به نور، جا نمی‌مونی.
/ امیر گل‌ها [حضرت علی (ع)]که درود خدا بر او باد فرمود:
و شریف‌ترین، باارزش‌ترین، شایسته‌ترین حسب و نسب، نَسَب و جایگاه، افتخار و پشتوانه‌ی هر انسان، اخلاق نیکو، رفتار خوش، منش زیبا، خوی نرم و برخورد انسانی اوست.
/ رفیق خوب، همان کیمیای سعادت است.
مس وجودت را طلا می‌کند.
اما رفیق نادان، حتی اگر نیت خیر داشته باشد، تو را به ورطه زیان می‌کشاند.
برای پیاده‌سازی این حکمت در زندگی:
۱. در انتخاب دوستان صمیمی، دقتی بیش از هر انتخاب داشته باش.
۲. به جای آن‌که از روی دلسوزی با کسی صمیمی شوی، اول ببین عقل و تشخیص دارد یا نه.
۳. نیت خوب کافی نیست؛ باید عقل و تشخیص هم باشد.
۴. تأثیر رفیق صمیمی بر روح و مسیر زندگی، از هر چیز دیگری عمیق‌تر است.
/ دنیا، مثل یه کلاس درسه. استادش خداست، درساشم زندگیه.
تو این کلاس، نمره آوردن با زور نیست. اجباری نیست. همه آزادیم.
آزادیم که انتخاب کنیم.
یکی انتخاب می‌کنه نور رو، یکی انتخاب می‌کنه سایه رو.
یکی راهِ پیامبرا رو می‌ره، یکی راهِ خلاف رو.
یکی دنبال حقیقت می‌ره، یکی دنبال خودخواهی؛ و این آزادی، نعمته؛ هم دلیل تکلیف‌دار شدن ماست، هم دلیل حساب و کتاب آخرت.
اگه آزاد نبودیم، پاداش یا مجازات معنایی نداشت.
تو این دنیا، هیچ‌کی تکراری نیست.
مثل پیامبرا که هر کدومشون یه نقش داشتن.
تو هم یه نقشی داری. یه مأموریتی. یه توانایی.
خودت باش، ولی نسخه‌ی روشن‌تر خودت. خودت باش، ولی رو به نور. خودت باش، ولی سمت خدا.
پس حواست باشه. همه چی دستِ خودته.
انتخاب توئه. مسیر توئه.
پایانت... همونیه که امروز ساختی.
پس هیچ‌کس نمی‌تونه بگه: من مجبور بودم.
خدا راهو نشون داده، پیامبرا رو فرستاده، و حالا تویی و انتخابت.
این یعنی مسئولیت کامل با توئه... و البته افتخار هم با توئه، اگه راه حق رو انتخاب کنی.ای که دستت می‌رسد کاری بکن
پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار
