حرص ورزش نی‌ریز را می‌خورم
️به مناسبت انتصاب مجید البرزی به ریاست اداره ورزش و جوانان نی‌ریز، نگاهی دوباره داریم به گفت‌وگویی که خرداد ۱۴۰۱ با این پیشکسوت فوتبال انجام شد؛ زمانی که او از بی‌مهری‌ها و وضعیت نامطلوب ورزش شهرستان گله‌مند بود. اکنون پس از سه سال، شنیدن دغدغه‌های آن روز شاید تصویر روشنی از وضعیت امروز ورزش نی‌ریز نیز بدهد.
از زمین خاکی شادخانه تا قهرمانی‌های استانی
مجید البرزی فوتبال را از ۹ سالگی در محله قدیمی شادخانه آغاز کرد؛ با یک توپ و دو سنگ به‌جای دروازه. نه زمین چمن بود و نه لباس مناسب. او برای هزینه بیمه و کفش و لباس باید خودش پول پرداخت می‌کرد.
البرزی در پست دفاع بازی می‌کرد و در تیم‌هایی، چون خدمات، سنگ‌چینی و آزادی نی‌ریز توپ زد. قهرمانی لیگ دسته اول استان با سنگ‌چینی و آزادی از افتخارات اوست.
از میان مربیانش به نام‌هایی مانند ابراهیم میرغیاثی، رضا اعیان‌منش و علی فیض‌آبادی اشاره می‌کند و می‌گوید پدر و مادرش نقش اصلی را در تشویق او داشتند.
«شورای ورزش سالی یک‌بار تشکیل می‌شود!»
البرزی سه سال پیش در گفت‌و‌گو با هفته‌نامه نی‌ریزان فارس از بی‌توجهی مسئولان انتقاد کرده بود:
«برای ارتقاء ورزش، شورای ورزش باید ماهی یک یا دو بار جلسه بگذارد، اما در نی‌ریز سالی یک‌بار آن‌هم صوری برگزار می‌شود. جوان‌ها پتانسیل دارند، اما حمایتی نمی‌شوند؛ همین باعث شده سمت سیگار و قلیان بروند.»
نقد صنایع محلی و اسپانسر‌های غایب
او در آن گفت‌و‌گو انتقاد تندی از واحد‌های صنعتی شهر داشت:
«فولاد با دو میلیارد تومان اسپانسر فجر شهید سپاسی شده، در حالی‌که تیم‌های نی‌ریزی با ۲۰۰ میلیون می‌توانند جان بگیرند. مگر فولاد اصفهان برای شیراز خرج می‌کند؟ هر شهری باید هوای تیم خودش را داشته باشد. نی‌ریز پول‌دار است ولی ورزشش مظلوم‌ترین بخش شهر است.»
از شور فوتبال تا سکوت سکو‌ها
البرزی که زمانی مربی تیم آزادی بود، با اندوه از روز‌هایی گفت که سکو‌ها پر از تماشاگر می‌شد:
«آن روز‌ها جوانان برای دیدن بازی‌ها صف می‌کشیدند، ولی حالا ورزشگاه‌ها خالی است. وقتی تیم خوب و حمایت‌گر نباشد، انگیزه هم از بین می‌رود.»
خاطرات و حسرت‌ها
قهرمانی در لیگ دسته اول استان با سنگ‌چینی شیرین‌ترین خاطره‌اش بود؛ و تلخ‌ترین؟ کنار رفتن تیم محبوب آزادی در سال ۹۰ بعد از سال‌ها فعالیت. خودش می‌گفت: «در سال‌های ۸۵-۸۴ تیم را از فروش نجات دادم و حتی در جام حذفی کشور حضور یافتیم، اما بعد‌ها مشکلات مالی امانش را برید.»
تنها آرزو: احیای ورزش شهرستان
در پایان مصاحبه سال ۱۴۰۱، البرزی گفته بود:
«در شیراز فقط می‌توانم بنشینم و حرص ورزش نی‌ریز را بخورم. امیدوارم روزی دوباره سکو‌های نی‌ریز پر شود و جوانان انگیزه بگیرند.»
اکنون، با گذشت سه سال و انتصاب او به‌عنوان رئیس جدید ورزش و جوانان نی‌ریز، شاید این‌بار خود او بتواند همان تغییری شود که سه سال پیش از دیگران انتظار داشت.
این گفت‌و‌گو نخستین‌بار در تاریخ ۸ خرداد ۱۴۰۱ منتشر شده بود و اکنون به مناسبت انتصاب مجید البرزی بازخوانی می‌شود.
