ای خدا ای جنگ تموم میشه ما راحت شیم؟
به بی‌بی نگاه کردم که کاسه چینی قدیمی یادگار مادرش را دستمال می‌کشید.
- بذارین خودم تمیزش می‌کنم بی‌بی.
- لازم نکرده، تو خو چلاقی، میزنی می‌شکنیش بعدم میگی بِوَخشید! بِوَخشید بری من میشه کاسه؟ تو هو طاخچه رِ دسمال بکش!
دوباره خیره‌اش شدم...
- امسال قصد نداری چیزی برا عید بخری بی‌بی؟
- پول دری؟
- من؟ نه!
- نپه دهنُته بِوَن! دختر پول یی قُطی روغنی ندریم، اَ کجا برم بییَرم تخمک کیلو شیشصد هزار تومن و شیرینی یی ملیونی و پرتقال کیلو صد و پنجا هزار تومنی بُسونم؟
- ینی امسال نمی‌خواین جلو مهمونا چیزی بذارین بی‌بی؟
- امسال من خونه نیسم که باخام چی بُسونم.
- خونه نیستین بی‌بی؟
- نع!
- کجایین بی‌بی؟
- هشت تا بچه درم. دو روزی خونه یکیشون باشم، عید تموم میشه میره.
- ولی بی‌بی، اگه کسی خواس بیاد خونتون چی؟
- ماخام قلموشون خرد بشه نیان، هرکی‌ام منه باخاد، بیا هونجا که هسم.
- چی بگم والا بی‌بی؟ هر طور صلاح می‌دونین...
گوشی تلفن که زنگ خورد حرفم نیمه تمام ماند...
طلعت خانم بود.
قطع که کردم بی‌بی خیره‌ام شد...
- چی‌چی میگف طلعت؟
- عید میخوان بیان اینجا بی‌بی.
- کجاااااااااااا؟
- خونه شما بی‌بی...
- خونه ماااا؟
- بله بی‌بی. گفت تهران که خیلی ناامنه، دو هفته عید میان خونه شما!
- طلعت... لااله‌الا‌الله... او بیخود کرد با تو! روزی که خونه زِنگیشه ول کرد رف تِرون بویه فکر اینجا رِ می‌کرد. ماخاسی بیگی حالا پایتخت نیشین شدی؟ای خدا کی‌ای جنگ تموم میشه ما راحت شیم؟
- ولی بی‌بی تو این شرایط ما باید پشت هم باشیم. گناه دارن بنده خداها.
- خبه خبه. حالا حس انسان دوستیش گل کرد بِرِی من. خو بوگو بیان. ولی اگه جنگ تموم شد من سال دیه ۱۳ روز عید میرم خونشون میفتم.
