انرژی و انگیزه زنان دوچرخه‌سوار در سحرگاهان نی‌ریز
مدتهاست که مردمان سحرخیز نی‌ریز در صبح‌های آرام و پیش از طلوع آفتاب، گروهی از بانوان نی‌ریزی را می‌بینند که هر روز با اراده‌ای تمام نشدنی پای در رکاب می‌نهند و کیلومتر‌ها دوچرخه‌سواری می‌کنند. آغازین زمزمه‌های شکل‌گیری گروه در پارک بانوان زده شد؛ و امروز سه سال است که پیش از طلوع خورشید، کیلومتر‌ها راه را رکاب می‌زنند.
گروهی از قشر‌های مختلف: خانه‌دار، مربی ورزشی، فیزیوتراپیست و کوهنورد؛ زنانی که با شوق دوچرخه‌سواری، هم صبح‌های شهر را شادتر می‌کنند و هم روحیه خود را بالا می‌برند.
/ برای اولین‌بار بعد از سال‌ها در ۶۰ سالگی رکاب زدم.
گپ و گفتی با این بانوان داشتیم که می‌خوانید:
از همان کودکی و زمانی که دختری روستایی بود، علاقه‌ای عمیق به دوچرخه‌سواری داشت. روز‌ها پشت دار قالی می‌نشست و عصر‌ها با دوچرخه برادرش در حیاط بزرگ خانه‌شان دور می‌زد. اما بزرگ‌تر که شد، ازدواج و مسئولیت‌های زندگی او را از دوچرخه دور کرد؛ هرچند هیچ‌گاه ورزش را کنار نگذاشت. صبح‌ها به پارک بانوان می‌رفت و همراه دیگر زنان ورزش می‌کرد تا اینکه یک روز، وقتی دو سه نفر برای دوچرخه‌سواری به پارک آمده بودند، دلش هوای کودکی کرد و سوار دوچرخه آنان شد.
فرشته بیگی می‌گوید: «برای اولین‌بار بعد از سال‌ها در ۶۰ سالگی رکاب زدم. تمام وجودم را هیجان فرا گرفته بود؛ حسش وصف‌ناشدنی بود. همان روز تصمیم گرفتم دوچرخه‌ای تهیه کنم و با چند نفر از خانم‌ها تمرین داشته باشم.»
موضوع را با همسرش در میان گذاشت و او هم رضایت داد. این شد که گروه کوچک دوچرخه‌سواری آنان در پارک بانوان شکل گرفت. کمی بعد تصمیم گرفتند فضای پارک را ترک کنند و دوچرخه‌سواری در مسیر‌های دیگر شهر را بیازمایند: از بیدبخون و پارک آزادی تا تپه شهدا، پارک جنگلی، خواجه‌احمد، مسجد ابوالفضل، چاه امام حسین و نقاط دیگر.
/ کم‌کم دیدیم مردم چقدر تشویقمان می‌کنند و انرژی می‌دهند. گروه ما خیلی دوستانه است؛ پنجشنبه‌ها حتماً صبحانه دورهمی داریم.
حالا نزدیک به ۳ سال است که این گروه دوستانه، صبح‌ها پیش از طلوع آفتاب، زمانی که تنها پاکبانان شریف و گشت بیدار پلیس در خیابان‌ها دیده می‌شوند، با اشتیاق خودشان را به خیابان‌ها می‌رساند.
بیگی درباره برنامه گروه می‌گوید: «در این فصل، یک روز در میان از ساعت ۵ تا ۶ یا ۶:۳۰ رکاب می‌زنیم؛ زمانی که خیابان‌ها خلوت است. تابستان‌ها هم از ۴ تا حدود ۶:۳۰ تمرین می‌کنیم. این کار تأثیر فوق‌العاده‌ای بر روحیه‌مان دارد؛ هم ورزش می‌کنیم و هم از طبیعت لذت می‌بریم.»
او توضیح می‌دهد که عضویت در گروه شرط دارد: «کسی که می‌خواهد با ما همراه شود، باید دوچرخه‌سواری بلد باشد و سه جلسه آزمایشی با گروه بیاید تا ببینیم توان همراهی دارد یا نه. رعایت حجاب و پوشش مناسب هم جزو قوانین ماست.»
بیگی ادامه می‌دهد: «روز‌های اول، دوچرخه‌سواری بیرون از پارک برایمان دشوار بود؛ اما کم‌کم دیدیم مردم چقدر تشویقمان می‌کنند و انرژی می‌دهند. گروه ما خیلی دوستانه است؛ پنجشنبه‌ها حتماً صبحانه دورهمی داریم.»
/ جاهایی که مسیر تاریک است، گاهی پلیس تا سر آسیاب ما را همراهی می‌کند.
روایت اعضای گروه.
از انرژی صبحگاهی تا همراهی پلیس
طیبه منگلی، ۵۵ ساله، از اعضای قدیمی گروه است. او می‌گوید: «ما برای سلامتی می‌آییم و همیشه حمایت شده‌ایم. حتی جاهایی که مسیر تاریک است، گاهی پلیس تا سر آسیاب ما را همراهی می‌کند. به قوانین گروه پایبندیم؛ گاهی مهر و جانماز هم می‌آوریم، جایی می‌ایستیم نمازمان را می‌خوانیم و ادامه می‌دهیم.»
او با خنده ادامه می‌دهد: «اگر یک روز نرویم، پاکبان‌های پارک معلم سراغمان را می‌گیرند و می‌گویند شما آبادی پارک هستید! راننده‌ها هم برایمان راه باز می‌کنند و می‌گویند شیرزن هستید.»
منگلی حمایت همسرش را مؤثر می‌داند: «اگر دوچرخه‌ام پنچر شود، همان لحظه درستش می‌کند تا از قافله عقب نمانم.»
او می‌گوید: «اگر قرار باشد ساعت ۵ برویم، من از ۴ بیدارم! آنقدر تعریف کرده‌ام که وقتی خواهرم از اصفهان می‌آید، دوچرخه‌اش را هم می‌آورد.»
لیلا فخاری ۴۵ ساله نیز از کودکی رکاب زده و رکاب‌زدن گروهی را به انفرادی ترجیح می‌دهد: «خیلی‌ها ما را می‌بینند و می‌گویند خوشا به حالتان، کاش ما هم می‌توانستیم همراهتان باشیم.»
/ گاهی مهر و جانماز هم می‌آوریم، جایی می‌ایستیم نمازمان را می‌خوانیم.
ورزش برای سلامت جسم و ذهن
مطهره حاجی‌زاده، ۳۳ ساله و فیزیوتراپیست، با وجود مشغله کاری دوچرخه‌سواری و کوهنوردی را کنار نگذاشته است. او می‌گوید: «بعضی‌ها زیادی سخت می‌گیرند، اما تفاوتی بین ورزش زنان و مردان نیست. ما هیچ کار غیرقانونی یا خلاف شرع انجام نمی‌دهیم.»
او با خنده می‌گوید: «سال گذشته صبح زود، باران نم‌نم می‌بارید. مشغول رکاب‌زدن بودیم که سگی وسط جاده ایستاده بود و با تعجب ما را نگاه می‌کرد. انگار پیش خودش می‌گفت اینها دیگر چه کسانی هستند که در این هوا دوچرخه‌سواری می‌کنند.»
دوچرخه‌سواری زنان هنوز آن‌طور که باید جا نیفتاده
سلیمه صنعتی ۳۲ ساله که قبلاً ایروبیک کار می‌کرده می‌گوید: «دوچرخه‌سواری بانوان در نی‌ریز هنوز جا نیفتاده. دوست دارم در کارهای روزانه به جای ماشین دوچرخه سوار شوم؛ اما به خاطر نگاه بعضی مردم هنوز کمی برایم سخت است.»
/ اگر یک روز نرویم، پاکبان‌های پارک معلم سراغمان را می‌گیرند و می‌گویند شما آبادی پارک هستید! راننده‌ها هم برایمان راه باز می‌کنند و می‌گویند شیرزن هستید.
دوچرخه‌سواری به‌جای ماشین در زندگی روزمره
زهرا کیخسروی ۵۰ ساله ساکن شیراز، هر زمان به نی‌ریز بیاید همراه گروه می‌شود. او در شیراز هم بیشتر رفت‌وآمدهایش را با دوچرخه انجام می‌دهد.
او از فواید محیط‌زیستی رکاب‌زدن می‌گوید و اضافه می‌کند: «چند وقت پیش با گروه تا آرامگاه خواجه‌احمد انصاری رفتیم؛ صبحانه خوردیم و بعد آنقدر در روستا‌های مختلف آن حوالی مانند جعفرآباد، احمدآباد و علی‌آباد چرخیدیم تا سر از تل‌مهتابی درآوردیم! نزدیک ظهر بود که به خانه رسیدیم؛ خیلی خوش گذشت.»
تأثیر ورزش بر سلامت زنان
محدثه آفرین ۳۸ ساله مربی سابق ووشو اکنون در کنار شنا و پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری هم می‌کند. او می‌گوید: «دید مردم نسبت به دوچرخه‌سواری زنان خیلی بهتر شده، اما هنوز خیلی‌ها به خاطر قضاوت‌ها وارد گروه نمی‌شوند. این ورزش برای سلامتی خیلی خوب است. ما زن‌ها برای نشاط و شادابی به این ورزش‌ها نیاز داریم. من پادرد و کمردرد شدید داشتم، اما با دوچرخه‌سواری پاهایم قوی شد و مشکل پادردم کاملاً برطرف شد. اولین بار که پس از مدت‌ها رکاب زدم، خیلی ذوق داشتم و حس بچه‌ای را داشتم که برای او یک چیز خیلی قشنگ خریده‌اند.»
او از همراهی اعضا یاد می‌کند: «وقتی پایم شکسته بود و تازه گچش را باز کرده بودم، بچه‌ها دوچرخه‌ها را دست می‌گرفتند و کنارم راه می‌رفتند تا اذیت نشوم.»
دغدغه مسیر‌های ایمن
سعیده دلدار ۴۰ ساله از دیگر اعضای گروه دوچرخه‌سواری قبلاً باشگاه می‌رفته و تنها مشکل را خراب بودن خیابان‌ها و آسفالت برای دوچرخه‌سواری می‌داند.
می‌گوید: «اگر جایی بود که ما می‌توانستیم به طور حرفه‌ای یعنی با مانع و... دوچرخه‌سواری کنیم خیلی خوب بود. خیلی‌ها دوست دارند به گروه ما بپیوندند که البته با ساعت آن مشکل دارند. دوچرخه سواری در آن ساعت و هوای سرد سخت است، اما ما، چون واقعاً علاقه داریم، تمام این سختی‌ها را به جان می‌خریم.
تشویق همسر؛ انگیزه‌ای برای شروع
فاطمه فخاری ۴۳ ساله با تشویق همسرش دوچرخه‌سواری را شروع کرده و با هم شب‌ها رکاب می‌زده‌اند و حالا حدود یک سال است با گروه می‌آید.
او می‌گوید: «دوست داریم به تعداد اعضای گروه اضافه شود. امیدواریم کسانی که تشویقمان می‌کنند، خودشان هم بیایند و همراه شوند.»
بسیار عالی ایکاش همانطور که آموزش رانندگی داربم ،آموزش دوچرخه سواری هم بود تا خانم هایی که علاقه مند هستند یاد بگیرندو بتونن کارهای روزمره شونرا به جای اینکه با ماشین انجام بدهند با دو چرخه انجام بدهند. بنده از جمله کسانی هستم که حدود ۴۰ سال رانندگی میکنم و آرزو دارم دو چرخه سوار ی هم یاد بگیرم و امیدوارم به آرزو برسم 
