روش غیرانسانی نازی ها برای حضور سربازان شجاع در میدان جنگ
اطلاعاتی وجود دارد که براساس آن مقامات نازی برنامه‌های عجیبی را برای افزایش توانایی سربازان خود مورد توجه قرار می‌دادند؛ البته با استفاده از الکل و...! در واقع آنها از این طریق تلاش می‌کردند تا قدرت فیزیکی و سرعت نیرو‌های خود را برای نبرد با دشمن افزایش دهند. با این حال به دلیل استراتژی‌های خودخواهانه و غیر اخلاقی آنها، شمار زیادی از سربازان به مرفین و الکل معتاد شدند. به گزارش وب سایت خبری اشپیگل یک سرباز جوان مستقر در لهستان اشغالی در نامه‌ای به تاریخ ۹ نوامبر سال ۱۹۳۹ برای خانواده خود نوشته بود: اینجا شرایط دشوار است و امیدوارم مرا درک کنید، اما هدفم از نامه امروز درخواست مقداری پرویتین است. با عشق، هاین.
اما پرویتین چیست؟ پرویتین ماده محرکی است که امروزه آن را تحت عنوان مت آمفتامین می‌شناسیم و در بازار سیاه نیز «شیشه» نام دارد. این محرک قوی سیستم عصبی مرکزی با پتانسیل اعتیادآوری بالا، همان داروی شگفت انگیز ارتش آلمان نازی بوده است.
در تاریخ ۲۰ ماه مه سال ۱۹۴۰، یک سرباز ۲۲ ساله دیگر به خانواده خود نوشت: شاید شما بتوانید برایم پرویتین بیشتری تهیه کنید تا قادر به ذخیره سازی آن باشم؟ وی در ۱۹ ژوئیه همان سال مجدداً نامه‌ای ارسال کرد: در صورت امکان لطفاً برایم پرویتین بیشتری بفرستید. مردی که این نامه‌ها را می‌نوشت، طی سال‌های بعدی زندگی خود تبدیل به نویسنده معروفی شد. او کسی نبود جز هاینریش تئودور بُل که در سال ۱۹۷۲ به عنوان اولین آلمانی دریافت کننده جایزه نوبل ادبیات در دوران پسا جنگ به جهانیان شناسانده شد.
بسیاری از سربازان ارتش آلمان نازی حین ورود به میادین جنگ خصوصاً علیه لهستان و فرانسه، پرویتین مصرف می‌کردند. از آن جایی که چنین نبرد‌هایی مستلزم سرعت عملکردی بالای سربازان بودند، مت آمفتامین می‌توانست به خوبی سیستم اعصاب مرکزی را تحریک کند.
بدین ترتیب تنها در نیمه اول سال ۱۹۴۰، ارتش آلمان به میلیون‌ها قرص حاوی مت آمفتامین مجهز شد. این قرص‌ها بخشی از طرح کمک به خلبانان، ملوانان و نیرو‌های پیاده نظام در راستای نمایش قدرت‌های فرا بشری به شمار می‌رفتند. رهبران نظامی نازی نیز آزادانه از این محرک‌ها علاوه بر مشروبات الکلی و مواد افیونی استفاده می‌کردند. آنها اعتقاد داشتند که مواد مذکور برای پیروزی بر متفقین ضروری هستند و در مقابل کاری به عوارض جانبی مانند اعتیاد به مواد مخدر و همینطور معیار‌های اخلاقی نداشتند.
پرویتین یا همان مت آمفتامین که توسط شرکت دارویی تملر در برلین تولید می‌شد، پس از ورود اولیه به بازار در سال ۱۹۳۸ به سرعت منتج به تبدیل این کمپانی به فروشنده برتر حتی میان غیر نظامیان آلمانی شد. اثرات مت آمفتامین مشابه آدرنالینی است که توسط خود بدن ساخته و موجب افزایش هوشیاری فرد در کوتاه مدت و البته عوارض جبران ناپذیری در طولانی مدت می‌شود که ظاهراً برای مردان هیتلر اهمیتی نداشته است!
در بیشتر افراد این ماده می‌تواند ارتقا سطح اعتماد به نفس، تمرکز، تمایل به خطر پذیری و در عین حال کاهش نیاز به خواب، حساسیت به درد، گرسنگی و تشنگی را به همراه داشته باشد. در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹، یک پزشک نظامی و استاد دانشگاه آلمانی به نام Otto Friedrich Ranke این دارو را روی ۹۰ دانشجو آزمایش کرد و نتیجه گرفت که پرویتین می‌تواند به پیروزی ارتش آلمان نازی در جنگ منتهی شود! بدین ترتیب پرویتین در ابتدا روی رانندگان نظامی که در حمله به لهستان شرکت داشتند، تست و پس از آن بر اساس گفته جرم شناس ولف کمپر «به طور ناجوانمردانه میان نیرو‌های حاضر در جبهه جنگ توزیع شد».
سی و پنج میلیون قرص
طی مدت زمان کوتاهی بین آوریل و ژوئیه سال ۱۹۴۰، بیش از ۳۵ میلیون قرص پرویتین و ایزوفان (نسخه‌ای اصلاح شده که به وسیله کارخانه داروسازی Knoll تولید می‌شد) روانه ارتش و نیروی هوایی آلمان نازی شد. برخی از قرص‌ها که هرکدام حاوی ۳ میلی گرم ماده مؤثره بودند، به واحد‌های پزشکی ورماخت (ارتش آلمان نازی) با اسم رمز OBM ارسال و پس از آن مستقیما میان نیرو‌های نظامی توزیع می‌شدند.
از طرفی دیگر در صورت نیاز فوری به محموله جدید، امکان سفارش تلفنی نیز وجود داشت. تمامی بسته‌ها برچسب «محرک» داشتند و دستورالعمل درج شده روی آنها «یک تا دو دوز تنها در صورت لزوم و برای رفع خواب آلودگی» بود.
حتی در آن زمان هم پزشکان شدیداً نگران عوارض جانبی ناشی از مصرف دارو‌های محرک توسط سربازان و همچنین کاهش تدریجی اثر در بین مصرف کنندگان دائمی بودند. در چندین مورد مصرف کنندگان با مشکلات سلامتی مانند تعریق بیش از حد و اختلالات مرتبط با گردش خون رو به رو شدند و تعداد کمی مرگ و میر نیز به ثبت رسید.
رقابت الکل با مواد محرک
نه تنها مواد محرک، بلکه الکل نیز میان سربازان ورماخت محبوبیت فراوانی داشت. به همین دلیل افسران معمولاً به عنوان پاداش از مشروبات الکلی استفاده می‌کردند و بر این باور بودند که الکل می‌تواند شادی را به چهره در هم شکسته سربازان بازگرداند تا آنها مجدداً آماده نبرد شوند!
با این حال به دنبال شکست فرانسه در ژوئیه سال ۱۹۴۰، هیتلر دستور زیر را صادر کرد: من انتظار دارم که آن دسته از اعضای ورماخت که به دلیل سوء مصرف الکل به خود اجازه وسوسه برای اقدامات جنایی را می‌دهند، به سختی مجازات شوند. مجرمین باید مرگی تحقیر آمیز را به چشم ببینند.
