ویروس لبوبو
این روزها ویروسی تازه در فضای مجازی دست به دست می‌شود؛ نه از جنس بیماری، بلکه از جنس مد، فخر و چشم و هم‌چشمی. 
از سال‌هایی که «چالش سطل آب یخ» سر زبان‌ها افتاد، تا امروز که روزانه خوراکی یا وسیله‌ای تازه ترند می‌شود، یک نکته ثابت مانده است: گروهی بدون اندکی تأمل و فقط برای جا نماندن از قافله، به صف می‌ایستند.
نمونه‌هایش کم نیست؛ از «شکلات دبی» که خیلی‌ها بعد از خوردنش لب به گلایه گشودند، تا «ماچا»، نوشیدنی ژاپنی که هر کس امتحان کرد گفت به ذائقه ایرانی نمی‌خورد، اما چون ترند شده باید خورد.
اما حالا پای یک مهمان تازه وسط آمده است: «لبوبو». عروسکی که نه زیبایی دارد، نه جذابیتی، نه حتی این امکان که خریدار شکل و شمایل آن را خودش انتخاب کند. تنها بسته‌ای پلمب‌شده که به قیمتی گزاف فروخته می‌شود و نتیجه‌اش چیزی جز یک عروسک زشت و بی‌قواره نیست.
لبوبو (Labubu) شخصیتی پشمالو، با دندان‌های تیز و چشمانی درشت است، که توسط هنرمند هنگ‌کنگی Kasing Lung در مجموعه‌ی کارتونی The Monsters خلق شد. این شخصیت ابتدا در سال ۲۰۱۵ معرفی و سپس از سال ۲۰۱۹ توسط Pop Mart تبدیل به محصولی فیزیکی و کالکسیونی شد.
در سال ۲۰۲۴، محبوبیت لبوبو شتابی غیرمنتظره یافت؛ دلیل؟ انتشار تصویری از Lisa، عضو Blackpink، که لبوبو را به عنوان آویز روی کیف لاکچرش نشان داد. این پست ساده، لبوبو را تبدیل به ترندی در تایلند و سپس سراسر جهان کرد.
بازاریابی هوشمند Pop Mart با استفاده از جعبه‌های کور (blind box)، عرضه محدود، و همکاری با سلبریتی‌ها این عروسک را به یکی از داغ‌ترین کلکسیون‌های جوانان تبدیل کرد. هر جعبه به صورت تصادفی باز می‌شود و امکان به‌دست آوردن نمونه‌های کمیاب، آرزوی کلکسیونرها را شدیدتر می‌کند.
ایده‌ای که حالا در ایران به لطف بلاگرها و تبلیغات پرزرق‌وبرق، به هیاهویی عجیب بدل شده است.
جالب آنکه در برخی از مغازه‌های شهر خودمان، نسخه‌های فیک این عروسک به فروش می‌رسد و با ناباوری شاهدیم که مشتری هم دارد. کسانی که آن را با قیمتی گزاف می‌خرند، نه از سر نیاز یا علاقه، بلکه برای نمایش در صفحه‌های شخصی و پیوستن به موجی که «مد» و «مدلینگ» و «اینفلوئنسرها» به راه انداخته‌اند.
این همان جایی است که باید ایستاد و پرسید: چرا باید ابزار دست کسانی باشیم که هر روز کالایی تازه را برای سرگرمی یا منافع مالی خود ویروسی می‌کنند؟ چرا باید پول و سلیقه‌مان را خرج «ترندهای مقطعی» کنیم که هیچ نسبتی با فرهنگ و زندگی‌مان ندارد؟
ویروس لبوبو شاید بی‌خطر به نظر برسد، اما در واقع نشانه بیماری بزرگ‌تری است: بیماری «بی‌فکری در مصرف» و «تقلید کورکورانه».
لطفاً از این ویروس دوری کنید
