تو اشفنگ انجیر پَن می‌کردیم اَ کجا تا کجا!
دستم را بردم سمت سبد انجیری که بی‌بی محکم زد پشت دستم..
.
- هوووی، دَسِ خر کوتا!
- وا!بی‌بی؟؟؟ دس شما درد نکنه! حالا دیگه من شدم خر؟
- خر خو بودی اَ هو اول، ولی خو دیه کسی که بی‌اجازه‌ام دس چی بزنه خره! تودیه خر تو خری!
- وا! بی‌بی، این حرفا چیه؟ خوبیت نداره. بدآموزی داره. به هر حال شما سنی ازتون گذشته...
- حرف نزن... اولاً که من سنی ندرم. بعدم، حرفِی من بده یا کارِی تو؟؟؟
- چیکار کردم مگه آخه؟
- چیکار نکردی؟ می‌فمی من چن ساعت رفتم رو انجیرا گشتم و تُوو خوردم تا هی چار تِی دونِی انجیر ترو رِ پیدا کردم؟ کو انجیر؟؟؟ انجیر خو دیه نی... یادُش بخیر او موقا که آغات خدا بیامرز زِنِّه بود تو اشفنگ انجیر پَن می‌کردیم اَ کجا تا کجا! اما حالا چه؟ سال به سال، قربون پارسال...
- آخی، آره بی‌بی، یادمه یه چیزایی، ولی خب الان یه چیزی، مگه شما این انجیرا رو نچیدین که بخوریم؟
- هاااا...
- مگه نمیگین خودتون که انجیر تر می‌خورین، دهنتون آفت می‌زنه؟
- هاااا...
- پس اینا رو چرا چیدین؟ چرا نمی‌ذارین من بخورم؟
- گوله بخوری تو به حق علی که سیرمونی نَدری... من نیتونم بخورم، مش موسی خو میتونه!
- وا! بی‌بی؟ ینی شما مش موسی رو به من ترجیح می‌دین؟
- مش موسی؟ مش موسی خو جِی خود دره، کبری کچلم اَ تو بهتره!
- دسِ‌شما درد نکنه بی‌بی...
بی‌بی آمد جوابم را بدهد که در را زدند...
شوکت خانم بود...
هنوز ننشسته با پر چادرش شروع کرد باد زدن خودش و گفت:
- خدا نگذره اَ سروشون، خدا وروشون بدره، خدا کنه تیر ناحق شه اَ گولوشون بره پوین.
بی‌بی نگاهش کرد...
- چته شوکت؟ چتهههه؟ بری چه ایطو ناله نفرین می‌کنی؟
شوکت نگاهش را به بی‌بی دوخت...
- میونی خو بی‌بی. امسال انجیر نی... هی چار تِی دونِی انجیروام که داشتیم مَلوم نی کدوم اَ خدا بی‌خَوری رفته چیده... الهی که نخوره!
نفسی تازه کرد و گفت:
- میگم بی‌بی... شما که انجیرات پَلو انجیرِی ما هه، الانم اونجو بودی نفمیدی کی اونجا بود؟ کی رف چید؟
بی‌بی به مِن و مِن افتاد....
- من؟؟؟ نععع!!! میگم شوکت حالا توام بری چار تا دونی انجیر اقد ناله نفرین نکن، بوگو هر که خورده، حلال خوشَُش، نوش جونُش!!!
