موسافرکَشی بَ جای کندَه‌کاری
دیگر کندَه‌کاری هم در این وَلایت صرفه نَمی‌کوند. بَ نظرم در این فصلِ بَ مکتب روان شدن بچَه‌ها بهتر است پیشه سرویس آن‌ها را گوزینش کونم. راه دیگری برایم باقی نماندَه.
کار کندَه‌کاری و ساخت و ساز کَساد شده و با این گَرانی بیمه، دیگر کسی خانَه هم ساختَه نَمی‌کوند.
تنها یَک موشکل سر راهم است؛ با دوچرخَه بیشتر از یَک بچَه را نَمی‌توانم برده کونم. آن هم مَی‌شود ۳۰۰ هَزار تومان در ماه؛ یعنی با آن تنها مَی‌توانم یَک بسته پوشک بچَه به اضافه چند دانَه توخم مرغ و گوجَه خریدَه کونم.
شاید چند عدد نان هم بتوان خریدَه کرد.
نه، این طَوری نَمی‌شود. باید با همین دوچرخَه موسافرکشی کونم. البته فکر بد نکونید؛ فقط مردان را سوار مَی‌کونم.
شاید هم بَتوانم با اورجانس ۱۱۵ و آتش‌نَشانی پَیمانی ببندم و نقش آمبولانس یا آتش‌نَشان سیار را بازی کونم.
شوما بَگویید؛ دیگر چَکار کونم تا دخلم بَ خرجم بَخورد؟
